2.161 μέρες για να υμνώ σήμερα την άδολη αγάπη! Διώνη

Στις 6 Σεπτεμβρίου 2011 ώρα 9 το πρωί απέναντι από το Δημαρχείο της Αλεξάνδρειας και μετά από 20 μέρες συνεχούς αναζήτησης και πλήρους απογοήτευσης πως έχεις πεθάνει, ως εκ θαύματος επιτέλους σε βρήκα. Στην πιο δύσκολη ψυχολογικά στιγμή της ζωής μου.

Όχι αγέρωχη όπως σε γνώρισα, πριν χτυπηθείς από αυτοκίνητο και σ’ έχασα. Μα ετοιμοθάνατη. Μέσα σε μια λίμνη αίματος να αιμορραγείς από το λαιμό και την ουρά και να μη μπορείς να κουνήσεις τα πόδια σου. Στην είσοδο μιας πολυκατοικίας ώρες μάλλον αβοήθητη.

Με τόσους ανθρώπους γύρω σου και μάλιστα εκπαιδευτικούς χωρίς καν να κοιτούν. Πόσο σκληρός μπορεί να γίνει ο κόσμος μάτια μου. Βάζει μπροστά του ένα πέπλο και δε βλέπει. Κλειστά μάτια και συνεχίζει, ενώ γύρω του υπάρχει τόση θλίψη. Σε δίποδα και τετράποδα. Δεν έχει ταυτότητα η αγάπη.

Γράφει για τις «Ιστορίες Αδέσποτων» η Κατερίνα Παπαποστόλου, Εκπαιδευτικός και Εκπαιδεύτρια σκύλων, Δημιουργός της ομάδας Ζω.Ε.Σ.

Ανάμεσα στη φυγή και στην ευθύνη επέλεξα το χάδι. Έφυγα να φέρω βοήθεια, γύρισα και είχες ήδη φύγει. Για να έρθεις την επόμενη μέρα εσύ να με βρεις. Το τι διαδικαστικό ακολούθησε, περιττές λεπτομέρειες που δεν έχουν σημασία.

Πόσα σώζονται άλλωστε κάθε μέρα, πόσες θυσίες όλοι εκείνοι οι δίποδοι ήρωες, πόσες θλιβερές ιστορίες πολύ συχνά με άσχημο τέλος. Ανάμεσα στα εκατομμύρια που αργοπεθαίνετε κάθε μέρα ελάχιστα δυστυχώς σώζεστε. Προσπάθησα με κάθε τρόπο για ένα μήνα να βρω μια οικογένεια να σε δώσω.

 

 

Όχι από ανευθυνότητα γιατί ενώ σε έσωσα δεν ήθελα να σε κρατήσω, αλλά από υπευθυνότητα και έλλειψη αυτοπεποίθησης πως δεν μπορούσα να σου χαρίσω τη δεύτερη ζωή που σου άξιζε. Δεν είχα το χώρο και το χρόνο να σε κάνω πριγκίπισσα.

Αυτό ακριβώς που σου άξιζε για όλα όσα είχες περάσει. Ανάμεσα στην απόφαση αυτή και στη μόνιμη διαμονή σου σ' ένα απρόσωπο καταφύγιο ζώων επέλεξα να ακολουθήσω την καρδιά, ενώ ο νους μου βροντοφώναζε «μη δένεσαι με έναν ακόμη σκύλο».

 

 

 

Στις 17 Σεπτεμβρίου στις 11 π.μ. είχε βρεθεί μια οικογένεια προσωρινής φιλοξενίας και ήρθα να σε αποχαιρετήσω. Δε με αγκάλιασες. Στάθηκες απέναντι μου με κοίταξες στα μάτια, διαπέρασες την ψυχή μου μιλώντας για αγάπη άδολη και μια ζωή γεμάτη εκπλήξεις και με λύγισες:

«Πάρε με μαζί σου για κείνο το κομμάτι ευτυχίας που σου λείπει. Δε θέλω να ζήσω μακριά σου. Μου χάρισες πίσω τη ζωή μου και έχω δικαίωμα να επιλέξω με ποιον θέλω να ζήσω και εγώ θέλω μόνο μαζί σου». Φύγαμε, ήρθαμε στο σπίτι, δοκιμάσαμε δύο μήνες τη διαμονή σου στην αυλή, αλλά επέμενες «Θέλω να ζήσω στο σπίτι μαζί σου».

 

 

Στις 20 Νοεμβρίου στις 3 μ.μ. η απαρχή της συμβίωσης με σένα, μια απόλυτα κακοποιημένη ψυχή. Με ένα βλέμμα τρομοκρατημένο που όμοιο του δεν είχα ξαναδεί.

Που δεν ήξερες πώς να μαζέψεις τα σπασμένα κομμάτια σου, πώς να συμπεριφερθείς, όλα σου ήταν άγνωστα, που φοβόσουν το άγγιγμα και το χάδι, που ήσουν κροτοφοβική, αλλεργική, φιλάσθενη, δεν ήθελες ανθρώπινη παρουσία γύρω σου, αυτοκίνητα, θορύβους. Δεν άντεχες την ίδια τη ζωή σου.

 

 

Πάντα θα θυμάμαι τα βράδια που αποκοιμιόμουν κρατώντας σου το χέρι να μη φοβάσαι. Πόσοι λυγμοί ψυχή μου. Και πόσα ουρλιαχτά τις νύχτες. Οι εφιάλτες σου.

Και έπειτα λένε πως οι σκύλοι δε νιώθουν. Πόσο καιρό έκανα αλήθεια να σε πείσω να σε αγκαλιάσω; Να μη φοβάσαι εκείνες τις δύσκολες νύχτες στο πάτωμα. Να γίνομαι ένα με την κομματιασμένη ψυχή σου.

 

 

Είναι σκληρός ο κόσμος μάτια μου, δεν έχει μάθει να αγαπά. Ξέρει να κατακρίνει, να χώνεται στις ζωές των άλλων, να έχει άποψη για όλα, και ό,τι το έχει βαρεθεί, να το πετάει, χωρίς να προσπαθεί από την αρχή να το ξαναφτιάξει.

Να εκφέρει λόγο παράγοντας γενιές ολόκληρες επικίνδυνων ηλιθίων που έχουν άποψη για όλα.

 

 

Έντεκα μήνες πολύ δύσκολοι. Μια κόλαση. Με μια προσωπική ζωή να πηγαίνει πίσω και εσένα να μην κάνεις βήματα μπροστά. Μια βόλτα, μια μέρα, όταν κατάφερα να σε πείσω να βγούμε από το σπίτι και μια αγέλη σκύλων.

Κρίση πανικού, χίλια βήματα πίσω. Και μια καινούρια φοβία. Και η παραδοχή. Μόνη μου τελικά δεν μπορούσα.

 

 

Στις 25 Οκτωβρίου 2012 η Kynagon. Η αρχή της σωτηρίας σου και της νέας σου ζωής. Θετική εκπαίδευση, παραδοχή όλων των λαθών μου και μια τεράστια αγκαλιά για σένα. Επτά μήνες μαθημάτων, υπομονή, επιμονή, ένα βήμα μπροστά, συχνά δύο βήματα πίσω από τις καταστάσεις, αλλά και πάλι πολύ μπροστά.

Ανάμεσα τους ένας πυροβολισμός που τότε ανακαλύφθηκε, τρεις σφαίρες που αφαιρέθηκαν από το πόδι και μια ιατρική γνωμάτευση πως τελικά το μαχαίρι στο λαιμό σου έκλεψε και το ένα μάτι. Μα έχεις τα δικά μας μάτια!

 

 

Στις 6 Μαΐου 2013 εκπαίδευση στην Kynagon τέλος. Πόση αγάπη και ασφάλεια πήρες! Πώς μεταμορφώθηκες και πόσο άλλαξες.  Γυρίσαμε σπίτι και από δω και πέρα οι δυο μας. Ξέραμε τον τρόπο, τι έπρεπε να αποφύγουμε και σε τι έπρεπε να δώσουμε όλο μας το είναι.

Και τότε μέσα μου τελειοποιήθηκε η ιδέα για τις  Ζω.Ε.Σ. και ένα όραμα που ήρθε η στιγμή να πραγματοποιηθεί. Το αποφάσισα. Για να σωθείς έπρεπε ό,τι περισσότερο φοβόσουν να προσπαθήσεις να το σώσεις.

 

 

Πώς; Αγαπώντας το. Τα παιδιά και από την κλωτσιά ως το φιλί αγάπη άδολη μονάχα δρόμος. Ναι αυτό ήταν! Έπρεπε να βρω τρόπο να μετατρέψω τις κλωτσιές που είχες φάει σε φιλιά, σε αγκαλιές, σε αγάπη μόνο για σένα.

 Δράση. Ένα από τα  ιδρυτικά μέλη σε ζωοφιλικό σωματείο, εθελοντισμός να βοηθήσουμε και τα υπόλοιπα που υποφέρουν και ασταμάτητη καθημερινή δουλειά μαζί σου.

 

 

Κοινωνικοποίηση με όσα φοβόσουν, σταδιακά, προσεκτικά, ακολουθώντας επιστημονικές συμβουλές, με χαμόγελο τη μέρα και πολύ κλάμα το βράδυ. Για τις αμφιβολίες μου αν θα τα καταφέρω.

Να σου χαρίσω τη ζωή που αξίζεις. Μα επέμενα και ήθελα τόσο πολύ να σε κάνω πριγκίπισσα!

 

 

Νοέμβριος 2013. Άξελ και Πόθος να ζητάνε βοήθεια όπως πριν λίγα χρόνια εσύ. Σε κοίταξα και αυτό το «δε θα τα καταφέρω, αποκλείεται» γιγάντωσε τη δύναμη μου και άλλαξε την πορεία της ζωής μου. Θα γινόμουν το μέσο για να μπορώ να σε στηρίζω πάντα.

Να μάθω τι σκέφτεσαι, τι χρειάζεσαι, πώς θα γίνεις απόλυτα ευτυχισμένη. Ναι. Θα γινόμουν τελικά εκπαιδεύτρια σκύλων με δύο σημαντικούς στόχους. Την αρμονική συμβίωση μέσα στο σπίτι όλων μας και τις Ζω.Ε.Σ με σας ως μελλοντικούς σκύλους για όλα τα σχολεία! Να γυρίσουμε όλη την Ελλάδα μαζί! Να γυρίσουμε μαζί όλο τον κόσμο. Αυτό ήθελα!

 

 

Στις 15 Ιανουαρίου 2015 οι Ζω.Ε.Σ δημιουργήθηκαν όσο εγώ φοιτούσα στην Ακαδημία και εσύ ήσουν εκεί πανέτοιμη ψυχολογικά να με στηρίξεις και να «μιλήσεις» με το βλέμμα στην πρώτη μας ενημέρωση σε μαθητές Λυκείου για την αγάπη την αληθινή που τα πάντα νικάει.

Στις 16 Μαΐου 2015 φορώντας και οι δύο το σήμα της δεύτερης οικογένειας σου αποφοιτήσαμε! Και εγώ να μιλώ με συγκίνηση για σένα και το όραμα μου. Με περηφάνια για σένα όχι για μένα.

 

 

Που τόλμησες και κατάφερες να αλλάξεις για τους ανθρώπους γνώμη. Που ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο, δεν επέλεξες το θάνατο. Που με κοίταξες και από την πρώτη στιγμή με εμπιστεύτηκες.

Για να με σώσεις και να μου δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία σ’ αυτή τη ζωή τη σκάρτη. Να μου χαρίσεις ένα μεγάλο δώρο.

 

 

Σ’ αυτή τη ζωή που είναι γεμάτη πισώπλατα «φιλικά» μαχαιρώματα. Συχνά παγιδευμένοι στα ίδια τα συναισθήματα τους. Καμιά ευαισθησία, καμιά δημιουργικότητα, συγκρούσεις, μίση και εγωισμοί. Επαναστάτες του καναπέ, ακτιβιστές του Διαδικτύου. Ευτυχώς υπάρχουν και εξαιρέσεις. Ελάχιστες αλλά υπάρχουν.

Και είμαι τόσο τυχερή. Γιατί είναι σήμερα πλέον σχεδόν όλοι φίλοι μου. Σε έναν κόσμο που όσο πιο καθαρός είσαι ο απέναντι περισσότερο θα σου θυμώνει. Γιατί δε σου μοιάζει και δεν μπορεί να σε φτάσει. Γιατί δε γίνεται ο καθρέφτης σου. Και όσο απόλυτα συνταιριασμένα είναι όλα στο σύμπαν, τόσο τα συναισθήματα μας κάθε ώρα γρονθοκοπούνται.

 

 

Και εσύ κορίτσι μου, εσύ δεν ήρθες στη ζωή μου τυχαία. Ήρθες να μου δείξεις πως ναι, υπάρχουν και πλάσματα με βλέμμα τόσο καθαρό, που χωρίς να μιλούν, χωρίς να κάνουν κάτι εξαιρετικό, χωρίς να ζητούν τίποτα, χαίρονται με το τίποτα και χαρίζουν απλόχερα τα πάντα.

Που σιωπούν μαζί σου και παράλληλα ακούτε τους ίδιους ήχους. Που μένετε ώρες ατελείωτες στη σιωπή, γιατί τα λόγια της ψυχής δεν χρειάζονται να εκφράζονται με το στόμα. Τι είναι άλλωστε ο λόγος; Με ένα βλέμμα, με ένα χαμόγελο, με τη λάμψη που από μέσα τους βγάζουν οι άδολες αθώες ψυχές. Αλήθεια, πόσο όμορφη γίνεσαι αγάπη μου, όταν χαμογελάς…

 

 

 Δες τι θυμήθηκα τώρα! Τη Μάρω Βαμβουνάκη που μιλά για την καρδιά που γεμίζει με ελάχιστα και το απόσπασμα εκείνο που σου διάβαζα και με κοιτούσες και νόμιζα πως τα καταλάβαινες, εκείνο το βράδυ μετά το χειρουργείο στα πόδια.

«Από τις πιο ενοχλητικές φιλοσοφίες για μένα είναι εκείνο που διαρκώς επαναλαμβάνει: Ουδείς αναντικατάστατος. Μα πώς μπορούμε να το λέμε αυτό για πρόσωπα της ψυχής μας;

 

 

Είναι δηλαδή αντικαταστάσιμη η μητέρα ή ο πατέρας μου; Που κάτι τέτοιες δύσκολες νύχτες είναι τόσο μακριά και τόσο συνάμα κοντά μου; Ο άλλος σε σημαδεύει βαθιά, σου κεντάει την καρδιά και τη ζωή για πάντα, ακριβώς γιατί είναι αναντικατάστατος.

Μόνο οι μηχανές και κάποια αντικείμενα αντικαθίστανται με ανταλλακτικά και αν μπορείς να αντικαταστήσεις ένα πρόσωπο, μια ψυχή με την οποία δέθηκες, τότε απλά δεν το αγάπησες ποτέ, αλλά αγάπησες μονάχα την κατάσταση και αυτό το πρόσωπο έπαιζε κάποιον ψεύτικο ρόλο».

 

 

Σήμερα 6 Σεπτεμβρίου 2017 είναι τα γενέθλια σου και γίνεσαι 7 μάλλον χρονών. Και σβήνεις φέτος 6 κεράκια απελευθέρωσης από την κόλαση σου. Από τη μάχη με το δράκο και τους δαίμονες. Και ζεις την δεύτερη ζωή σου.

Τότε που σε έσφιξα για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου και ξαναγεννήθηκες. Μακάρι να ήξερα την πραγματική ημερομηνία που γεννήθηκες. Πού, πώς, γιατί στο δρόμο έτσι βρέθηκες, τι πέρασες; Κορίτσι μου, τι πέρασες!

 

 

Μη με ρωτάς γιατί σε βάφτισα Διώνη. Θεϊκή. Σε κείνον τον Θεό που μου πήρε τόσο ξαφνικά μια μάνα και μου χάρισε ελάχιστους μήνες μετά για πρώτη φορά μια τετράποδη «κόρη». Σε πονάω και σε αγαπάω, όπως πονάω σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μου.

Διαφορετικά ναι, αλλά ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο. Και όλους εκείνους που γελούν με την τάχα ζωοφιλική «γραφικότητα» μου τους απομακρύνω πια. Έμαθα. Η ζωή είναι μικρή και έχουμε χρέος να τη σπαταλάμε μόνο για συγκινήσεις. Να κλαίμε με δάκρυα χαράς. Μόνο. Όπως εγώ τώρα που σου γράφω, ενώ σε βλέπω πόσο ήρεμα πλέον στην αγκαλιά μου κοιμάσαι. Ακούγοντας την καδιά μου. Πόσα μου έχεις μάθει, πριγκίπισσα μου.

 

 

 Ήρθες και άλλαξες όλη τη ζωή μας. Μπορεί να μη λιγόστεψες τα καθημερινά προβλήματα μας, αλλά όλοι μαζί παρέα ως δεμένη οικογένεια τα περνάμε πια πιο ανώδυνα. Με ένα απλό χαρούμενο κούνημα της ουράς σου. Με αυτό το βλοσυρό σου βλέμμα που φωνάζει «Μη λυγάς μάνα! Η ζωή δεν περιμένει!».

Αυτά τα έξι κεράκια είναι της απελευθέρωσης σου. Από την άσχημη πλευρά του κόσμου. Θέλω τόσο να ζήσεις άλλα άπειρα ακόμη. Για να τους πείσεις όλους πως ζούμε μόνο για να κυνηγάμε τα όνειρα μας. Για να δίνουμε πνοή στα οράματα μας, για να χαιρόμαστε με τα μικρά, να μη στεναχωριόμαστε για όσα δεν αλλάζουν, να ζούμε το παρόν, να μην μοιρολογούμε το παρελθόν και να κοιτάμε κατάματα το μέλλον.

 

 

Να ελπίζουμε και να ζούμε με Α Γ Α Π Η. Που όλα τα υπομένει, όλα τα επιζητά, όλα τα ελπίζει, όλα τα σκεπάζει και όλα τα μεταμορφώνει.

Η ζωή το ξέρω, υπήρξε σκληρή μαζί σου. Όμως τα κατάφερες και παλεύεις σήμερα για να μην υπάρχει άλλη Διώνη. Για έναν ευτυχώς χρόνο ελπίζω μόνο. Μέχρι να σε συναντήσω.

 

 

Σε ένα σώμα, δύο ψυχές. Ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, μια σκέψη, ένας εαυτός. Δύο δεμένα σε ένα χέρια. Δυο καρδιές που χτυπούν ταυτόχρονα. Τι είμαστε άραγε; Άνθρωπος ή σκύλος; Και αν είμαστε άνθρωπος πόσο πονάμε για όσα βιώνει ένας αδέσποτος σκύλος και κυρίως για την μοναξιά και την αίσθηση του να γυρίζεις στους δρόμους και να νιώθεις περιττός και ανεπιθύμητος.

Και αν είμαστε σκύλος πώς βιώνουμε αυτή τη μετάβαση στην αληθινή ζωή. Πώς είναι να ζεις τελικά μέσα στην αγάπη και στην ασφάλεια; Πώς είναι να κρατάς το χέρι κάποιου και να μη φοβάσαι;

Άλλο μου μισό, η ομορφότερη και αθωότερη πλευρά του εαυτού μου. Κράτα με από το χέρι, για ένα όραμα και πάμε…..να μη φοβάμαι…..Χρόνια πολλά Διώνη!!!