Brave, ένας μαχητής της ζωής

Λίγα σκυλιά μένουν τόσο έντονα για πάντα στο μυαλό σου και στην καρδιά σου. Σκυλιά τόσο βασανισμένα που η σωτηρία τους μοιάζει αδύνατη και ο θάνατος μονόδρομος. Έτσι ήταν και ο Brave. Ένας σκύλος που γύριζε σαν φάντασμα, ζωντανός- νεκρός, πίσω από τα νεκροταφεία της Θέρμης στη Θεσσαλονίκη. Η εικόνα του στοίχειωνε όποιον τον έβλεπε. Ένα κοκαλιάρικο ζώο  με σώμα γεμάτο πληγές, χωρίς τρίχωμα, που έτρεχε σαν αγρίμι μακριά από όποιον προσπαθούσε να το πλησιάσει.

Γράφει η Μένη Παπαργυρίου για τις “Ιστορίες Αδέσποτων”

Όταν πιάστηκε, το κορμάκι του είχε ήδη αρχίσει να σαπίζει και η σωτηρία του έμοιαζε τρομερά δύσκολη. Διαγνώστηκε με προχωρημένη δεμοδήκωση και ερλίχεια. Δεν έπαψε, όμως, στιγμή να παλεύει για τη ζωή του. Κι ένα χρόνο αργότερα, μετά από μια ακόμα μάχη με έναν αφροδίσιο όγκο στο ρουθούνι, ο Brave μας είναι έτοιμος να βρει την οικογένειά του.

Όμορφος, δυναμικός, πανέξυπνος, επιβλητικός, αγέρωχος, παιχνιδιάρης, τρυφερός. Είναι τα πρώτα που σου έρχονται στο μυαλό μόλις βλέπεις αυτόν το τετράχρονο μεγαλόσωμο παίδαρο να σε πλησιάζει με καμάρι και αυτοπεποίθηση. Σκύλος περήφανος και δυνατός.

Ο Brave όμως δεν είναι μόνο αυτά. Πάνω από όλα είναι μαχητής. Γιατί κατάφερε να επιβιώσει, όταν όλοι τον θεωρούσαν ξεγραμμένο λόγω της προχωρημένης δεμοδήκωσης και ερλίχειας, που τον είχαν αφήσει σκιά του εαυτού του, ένα κοκκαλιάρικο πλάσμα με σώμα γεμάτο πληγές, χωρίς τρίχωμα, που σάπιζε. Μαχητής, γιατί ενώ γνώρισε την αδιαφορία και την σκληρότητα των ανθρώπων, κατάφερε να παλέψει τους δαίμονές του και να μάθει και πάλι να εμπιστεύεται, να δέχεται χάδια και να δίνει αγάπη. Μαχητής, γιατί τα έχει αφήσει όλα αυτά πίσω και έχει γίνει ένα σκυλί γεμάτο ενεργητικότητα και κέφι.