Έξι χρόνια χωρίς τον αγαπημένο της τετράποδο φίλο Ρόμπυ

Σαν σήμερα πριν από 6 χρόνια ο Ρόμπυ ταξίδεψε στη γειτονιά των αγγέλων σκορπώντας απέραντη θλίψη και πόνο στην κηδεμόνα του Μαριάννα Μπρέντα αφού υπήρξε το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής της χαρίζοντας της για έντεκα ολόκληρα χρόνια αγάπη και αφοσίωση. Ακόμα και μετά το θάνατό του ο Ρόμπυ δεν «έφυγε» από κοντά της καθώς υπήρξε ένα πλάσμα που μόνο χαρές της πρόσφερε σε αντίθεση με τους ανθρώπους. Η απώλεια του αγαπημένου φίλου και συντρόφου αποτελεί μια επώδυνη εμπειρία που πολλοί έχουν βιώσει και μπορούν να κατανοήσουν το βάρος της απουσίας του Ρόμπυ που νιώθει η Μαριάννα Μπρέντα, η οποία στη μνήμη του μοιράζετε μαζί μας λίγες στιγμές από την κοινή τους πορεία.

Γράφει η Μαριάννα Μπρέντα

Αγάπησα τον Ρόμπυ περισσότερο από ό,τιδήποτε άλλο στη ζωή μου.Τον πήρα το 1999 μέσα από ένα κασόνι. Ήταν μόλις σαράντα ημερών και το πιο μαλλιαρό πλασματάκι από τα πέντε αδελφάκια του. Από την πρώτη στιγμή που τον κράτησα στα χέρια μου καθόρισε όλη μου τη ζωή. Τον λάτρεψα. Νομίζω κι εκείνος. Δεν υπήρξε απλά ο σκυλάκος μου. Ο Ρομπούλης μου, όπως τον φώναζα, ήταν κάτι περισσότερο κι από παιδί μου. Περάσαμε σχεδόν 11 χρόνια μαζί. Πάντα μαζί. Παντού μαζί. Ήταν ο άρχοντας του σπιτιού μας. Για εκείνον ήταν όλα. Τα πάντα.

Όταν την παραμονή των Χριστουγέννων το 2006 έπαθε την πρώτη κρίση επιληψίας, έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Κι αυτό ήταν μόνο η αρχή. Επισκεφθήκαμε σχεδόν όλους τους καλύτερους κτηνιάτρους της Αθήνας. Δεκάδες αιματολογικές εξετάσεις, αξονικές κ.λπ. μέχρι να εντοπίσουμε την ιδιομορφία της πάθησής του ώστε να βρούμε τη σωστή αναλογία του φαρμάκου.

Σε κάποιο όμως υπερηχογράφημα διαγνώσθηκε και καρκίνος στο συκώτι. Δεν περιγράφονται τα συναισθήματα που ένιωσα τη στιγμή που μου το ανακοίνωσαν. Όσοι από εσάς έχετε βιώσει παρόμοιες καταστάσεις θα με νιώσετε σίγουρα καλύτερα. Εκεί πλέον είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για τον Ρομπούλη μου αλλά και για μένα. Στη σκέψη ότι θα έχανα το παιδί μου τρελαινόμουν. Παράνοια. Μαζί μ' εκείνον του έλεγα θα έφευγα κι εγώ.

Το απόγευμα της 3ης Μαΐου του 2010 επιστρέφοντας στο σπίτι, ο Ρομπούλης μου δεν με περίμενε πίσω από την πόρτα όπως συνήθιζε. Ήταν ξαπλωμένος στον καναπέ και με κοιτούσε. Τον πήρα αγκαλιά. Το κεφαλάκι του δεν στηριζόταν. Με κοιτούσε συνεχώς στα μάτια. Ξαφνικά το σωματάκι του άρχισε να σφίγγει και να τεντώνεται πολύ. Πάρα πολύ. Έγινε πέτρα. Ήταν η πιο δυνατή κρίση. Κράτησε πάνω από δύο λεπτά. Έτρεμα. Δεν ένιωθα τα χέρια και τα πόδια μου. Κατέρρεα κι εγώ μαζί του.

Τα επόμενα δύο εικοσιτετράωρα πέρασαν με κρίσεις επιληψίας που είχαν φτάσει να γίνονται ανά δέκα λεπτά. Παρά τα stedon που συνεχώς του χορηγούσα το τέλος είχε φτάσει αλλά δεν ήθελα να το πιστέψω. Έλεγα θα το ξεπεράσουμε κι αυτό. Θα ζήσει. Δεν πίστευα ότι ο μικρούλης μου έφευγε απ’ τη ζωή ακόμα κι όταν είχε πέσει πια σε κώμα. Έλεγα ότι κοιμόταν από τα ισχυρά φάρμακα. Εκείνο όμως ήδη είχε παραδοθεί.

Συνειδητοποίησα την πραγματικότητα μόνο όταν εκείνο το πρωί στις 6 έτρεξα στο κτηνιατρείο με την ελπίδα ότι θα τον έβλεπα καλύτερα, πως θα είχε συνέρθει και ίσως και να μου κουνούσε την ουρίτσα του. Η παγερή όμως ατμόσφαιρα όταν άνοιξα τη μικρή πόρτα στο πίσω μέρος όπου νοσηλεύονταν τα ζωάκια με επανέφερε στην τραγική πραγματικότητα. Η κοπέλα που είχα αφήσει να τον παρακολουθεί έλειπε. Παρόλα αυτά δεν ήθελα να πιστέψω τίποτα. 

Κατευθύνθηκα διστακτικά προς το κλουβί που ήταν ο μικρούλης μου. Δεν έχω λόγια να περιγράψω αυτό που ένιωσα όταν τον είδα σκεπασμένο ολόκληρο με τη μπλούζα μου που του είχα αφήσει για να με έχει κοντά του. Φαινόταν μόνο η μυτούλα του. Το παιδί μου, ο Ρομπούλης μου, είχε φύγει. Έφυγε και με άφησε στις 3.45 σαν σήμερα. Έξι ολόκληρα χρόνια χωρίς τον Ρομπούλη μου.

Δεν έφυγε ποτέ από κοντά μου. Ζει στην καρδιά μου και στη ψυχή μου. Ακόμα και το σωματάκι του είναι θαμμένο εδώ κοντά μου, στο πίσω μέρος της αυλής μας. Μέχρι να ξανασυναντηθούμε και να μη μπορεί πια τίποτα να μας χωρίσει. Κάθε χρόνο στις 6 Μαΐου στις 3.45 κατεβαίνω κάτω,  εκεί στη γωνίτσα, στην αυλή, στο σπιτάκι του, ανάβω ένα ρεσό, του αφήνω το λουλουδάκι του, μιλάμε για λίγο και του λέω πόσο τον αγαπώ. Όπως πάντα. Όπως κάθε τέτοια μέρα και ώρα. ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!!

.