Η Λάκυ είναι εκεί έξω, δίπλα μας, μπροστά μας

Έφυγες από κοντά μας για το τελευταίο σου ταξίδι. Έφυγες όπως έζησες, στα χέρια μου. Σε αγαπάω και μου λείπεις. Σε παρακαλώ πες στο Θεό που σε έχει στην αγκαλιά του, σαν έρθει η σειρά μου να με αφήσει να σε δω ξανά, να σε αγκαλιάσω ξανά και να ξαναπαίξω μαζί σου. 

Γράφει ο Γιώργης Ταξιδευτής 

Η Λάκυ, η Λάκυ μου, δεν ήταν μόνο το παιδί μου. Δεν ήταν μόνο ο σύντροφος τόσων χρόνων. Ήταν κάτι παραπάνω. Ήταν το σκυλάκι που κάποιος παράτησε στο δρόμο. Ήταν το σκυλάκι το άρρωστο και χτυπημένο, που κάποιοι άλλοι προσπέρασαν με περισσή αδιαφορία. Ήταν το σκυλάκι που κάποιος βρήκε και έτρεξε για αυτό, το γιατροπόρεψε, έκανε ό,τι μπορούσε και ό,τι του κόβε και, προσπάθησε να το κάνει μέχρι τέλους καλά. Ήταν το σκυλάκι που πρόσφερε με τη σειρά του, όλη του την αγάπη, τη στοργή και την αφοσίωση στην νέα της οικογένεια. 

Η Λάκυ, είναι ένα σύμβολο. Η Λάκυ είναι το σκυλί που αυτή τη στιγμή είναι στο δρόμο, έξω από το σπίτι μας και υποφέρει. Είναι το σκυλί που χρειάζεται βοήθεια, που κρύβεται τα βράδια και κλαίει στον ύπνο του. Είναι το σκυλί που πεινάει, που διψάει, το σκυλί που πολλοί διώχνουν και ακόμα περισσότεροι αποφεύγουν. Είναι το σκυλί που χρειάζεται βοήθεια. Τέλος είναι το σκυλί που θα δώσει τα πάντα για να κάνει ευτυχισμένο το νέο του γονιό. Η Λάκυ είναι εκεί έξω, δίπλα μας, μπροστά μας, πίσω μας, στη γειτονιά μας, στη βόλτα μας.

Περάσαμε πολλά μαζί η Λάκυ και εγώ. Και πολλά δύσκολα. Αλλά δεν αλλάζω ούτε ένα. Γιατί η πορεία μας ήταν μοναδική και ανεπανάληπτη. Και αν έδωσα ένα, πήρα εκατό. Για την ακρίβεια τόσα, όσα τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν. Δε θέλω και δε μπορώ να πω άλλα. Βλέπεται οι αναμνήσεις έρχονται συνέχεια στο μυαλό και συγκινούμε. Ένα μόνο. Ανοίξτε τα μάτια σας και την καρδιά σας. Μαζέψτε ένα ζωάκι από το δρόμο. Ας είναι άρρωστο, με ψώρα, μονόφθαλμο, κουτσό, τυφλό, με καρκίνο. Θα του σώσετε τη ζωή, αλλά και εκείνο με τη σειρά του θα σώσει τη δική σας…