Ο Αύγουστος «βλέπει» μέσα από τα μάτια της Σοφίας

Αν ποτέ βρεθείτε στα Κάτω Πατήσια, στην Αθήνα μπορεί και να συναντήσετε τον Αύγουστο, έναν τυφλό γάτο, να κάνει βόλτες με λουράκι, έχοντας πάντα δίπλα του τη «μαμά» του, την Σοφία Ααρών. Όσοι τους βλέπουν για πρώτη φορά παραξενεύονται με την εικόνα του τυφλού γάτου να φοράει σαμαράκι και να σουλατσάρει στη γειτονιά μαζί με την κηδεμόνα του. Όμως για τον 4χρονο Αύγουστο και τη Σοφία, αποτελεί την καθημερινότητα τους κι ο γάτος απολαμβάνει τις μικρές του βόλτες κόντρα στην αναπηρία του.

Ο Αύγουστος δεν ήταν πάνω από δέκα ημερών, όταν η Σοφία τον βρήκε στις αρχές του Αυγούστου του 2010 σε άσχημη κατάσταση να είναι ακίνητος στο πεζοδρόμιο και να κλαίει γοερά. Χωρίς δεύτερη σκέψη τον μάζεψε και τον πήγε στον κτηνίατρο. Η διάγνωση ήταν ρινοτραχείτιδα και παρά τις πολύμηνες θεραπείες το γατάκι παρέμεινε κατά 90% τυφλό. Η Σοφία, όμως, δεν το εγκατέλειψε στο δρόμο. Το υιοθέτησε παρά τις «συμβουλές» που της έδιναν κάποιοι «καλοί» άνθρωποι να το υποβάλει σε ευθανασία για να μην το ταλαιπωρεί.

Από τότε πέρασαν 4 ολόκληρα χρόνια. Ο Αύγουστος συμπεριφέρεται, όπως όλα τα φυσιολογικά γατάκια. Έμαθε να κινείται με ευχέρεια μέσα στο σπίτι του και τρελαίνεται για τις μικρές βόλτες του. Ξέρει που βρίσκεται το φαγητό του, η άμμος του, το κρεβατάκι του και γενικά η αναπηρία του δεν στάθηκε ποτέ εμπόδιο να ζει μια ευτυχισμένη ζωή δίπλα σε ανθρώπους που τον λατρεύουν.

Όπως όλα τα ζώα, απολαμβάνει την επικοινωνία και έχει ιδιαίτερα οξυμένη αντίληψη. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι μόλις ακούσει από τη Σοφία την λέξη «πρόσεχε» αντιλαμβάνεται ότι κάποιο εμπόδιο βρίσκεται ακριβώς μπροστά του. Αμέσως ακινητοποιείται και αλλάζει κατεύθυνση. Ο Αύγουστος είναι ένας πανέξυπνος γάτος που ανταποδίδει την αγάπη που παίρνει από τους δικούς του ανθρώπους δίνοντας ιδιαίτερη χαρά στην οικογένεια του.

Η Σοφία Ααρών αναφέρει στις “Ιστορίες Αδέσποτων” ότι αξίζει να υιοθετήσει κανείς ένα ζωάκι με ειδικές ανάγκες υπερασπίζοντας στην πράξη το δικαίωμα του στη ζωή. Ο Αύγουστος στα μάτια της Σοφίας είναι μοναδικός και πολύτιμος. Μιλάει για εκείνον με τρυφερότητα λέγοντας πάντα: «Όπως τον βοήθησα στα δύσκολα έτσι κι αυτός μόλις νιώσει τη στεναχώρια μου, έρχεται και κουρνιάζει στην αγκαλιά μου. Έχει ένα μαγικό τρόπο να μου φτιάχνει τη διάθεση. Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί τι θα έκανα χωρίς αυτόν».