Ο Λάρρυ μου ήταν αγωνιστής και κέρδισε το δικαίωμα του στ’ όνειρο και την ευτυχία

Όλοι οι φιλόζωοι έχουν να διηγηθούν ιστορίες για τα συναισθήματα που ένιωσαν και για το κενό που δημιουργείται μέσα τους με κάθε απώλεια ενός τετράποδου. Πριν λίγες μέρες «έφυγε» ο Λάρρυ μου…

Γράφει η κα Έφη Τσεκμέζογλου, πρόεδρος του Φιλοζωικού Συλλόγου Χανίων «Η Προστασία των Ζώων»

Ο Λάρρυ που παράτησαν πριν από πέντε χρόνια σε μια κούτα στους Αγίους Αποστόλους μαζί με τα επτά αδερφάκια του και τα μεγάλωσα με το μπιμπερό. Τα πέντε δόθηκαν για υιοθεσία και τα τρία παρέμειναν στην περιοχή, όπου είχαν καθημερινή φροντίδα. Πριν από δύο χρόνια είδα ότι ο Λάρρυ δεν ήταν καλά και τον πήγα στο γιατρό. Δυστυχώς είχε την σπλαχνική μορφή της λεϊσμανίασης, που ήδη είχε καταστρέψει το 80% των νεφρών.

 



Τον παράτησαν σε μια κούτα μαζί με τα 7 αδελφάκια του πριν από 5 χρόνια

Όλοι οι γιατροί πρότειναν ευθανασία γιατί δεν είχε καμία ελπίδα να τα καταφέρει. Ο Λάρρυ όμως δεν ήθελε να «φύγει». Με κοίταζε μ’ αυτό το ανθρώπινο βλέμμα του σαν να μου έλεγε: «Δεν έχω δικαίωμα στο όνειρο; Δώσε μου μόνο μια ευκαιρία». Κι από τότε άρχισε ένα δύσκολο ταξίδι, με «στρατιωτική» πειθαρχία, πολυδάπανο αλλά και με μεγάλες απαιτήσεις από το χρόνο μου. Ο μικρός όμως ήθελε να ζήσει. Και τα κατάφερε!

Απόλυτα συνεργάσιμος, κατάφερε σε δύο μήνες να γίνει ένα χαρούμενο σκυλάκι. Τίποτα πάνω του δεν πρόδιδε το πρόβλημα που είχε. Τι κι αν ο αιματοκρίτης δεν κατάφερε να ξεπεράσει το 21, τι κι αν σχεδόν κάθε βράδυ  έπρεπε να μπαίνει στον ορό, να παίρνει πολλά φάρμακα και να τρέμω μην τυχόν και φάει έστω και έναν κόκκο από απαγορευμένες τροφές.

Καθόμασταν παρεούλα, όσο διάβαζα το βιβλίο μου και έκανε τη θεραπεία του για να μπορεί όλη τη μέρα να παίζει και να τρέχει ευτυχισμένος. Λάτρευε τις καθημερινές μας βόλτες στο πάρκο. Ήταν αυτοκόλλητος με το Ρίκι. Σου έδινε το ποδαράκι του μόλις τον γνώριζες και με έκανε κάθε μέρα περήφανη γιατί τον λάτρευαν όλοι με την πρώτη ματιά.

 



Έφυγε περιτριγυρισμένος από τους δίποδους και τετράποδους φίλους του

Σοβαρός, μετρημένος και ευγενικός, αγαπημένος των κτηνιάτρων που τον παρακολουθούσαν. Ήταν ο «Miracle», αφού η κλινική του εικόνα δε δικαιολογούσε με τίποτα τη συμπεριφορά του. Ήξερα ότι δεν είχαμε πολύ χρόνο γιατί η ασθένεια δούλευε μέσα του ύπουλα κι ένα οξύ νεφρικό επεισόδιο θα ήταν  καταλυτικό. Δύο φορές το ξεγέλασε και τα κατάφερε να ανακάμψει, αλλά το τελευταίο ήταν μη αναστρέψιμο.

Και ο Λάρρυ έφυγε…Μετά από δύο ολόκληρα χρόνια γεμάτα αγάπη. Περιτριγυρισμένος από τους φίλους του, δίποδους και τετράποδους, στην αγαπημένη του γωνίτσα. Ήταν αγωνιστής και κέρδισε το δικαίωμά του στο όνειρο και την ευτυχία και ανέτρεψε όλες τις προβλέψεις καταφέρνοντας να ξεγελάσει το θάνατο. Αντίο Λάρρυ…

Ευχαριστώ την Ελευθερία Σαριδάκη και την Άννα Βαλυράκη που πίστεψαν στον αγώνα μας. Ευχαριστώ την Άννα Βαλυράκη, που ήταν πάντα διαθέσιμη, αργίες, νύχτες και όποτε την είχαμε ανάγκη και τον αγάπησε όπως εμείς και κατάφερε να τη λατρέψει ο Λάρρυ σαν δικό του άνθρωπο και όχι μόνο σαν κτηνίατρο.


 
Ο Λάρρυ μαζί με τον κολλητό του φίλο Ρίκι

Το κείμενο δεν είναι μια νεκρολογία για το Λάρρυ, αφού σίγουρα θα θέλει να τον θυμόμαστε χαρούμενο και ευτυχισμένο. Είναι αφιερωμένο σε όλους όσους απογοητεύονται και τα παρατάνε με την πρώτη δυσκολία και δεν παλεύουν για τα δικαιώματά τους.

Είναι αφιερωμένο σε όλους τους εθελοντές που επιλέγουν να υιοθετήσουν ζώα με προβλήματα υγείας και με μικρό προσδόκιμο ζωής, ξέροντας ότι το ραντεβού τους με το θάνατο είναι κάπου κοντά ,αλλά το ξανακάνουν και το ξανακάνουν…

Σε όλους αυτούς που τα σπίτια τους είναι γεμάτα με ψυχές που θα παρέμεναν για πάντα στα «αζήτητα» γιατί δεν είναι μικρά χαριτωμένα κουτάβια, αλλά είναι τυφλά, ανάπηρα, γέρικα και γενικότερα, όπως μου είπε κάποιος παλιότερα, «τελειωμένα».

Κι εγώ, έχω αρκετά, αλλά δε μετανιώνω με τίποτα. Μου δίνουν κάθε μέρα μαθήματα ζωής.