Ο Σιλβέστρο & το όχι στην ευθανασία του

Η Ιστορία της Κορίνας Μαυρίδου και του Σιλβεστράκου της λέει ένα ηχηρό όχι στην αφαίρεση της ζωής ενός ανάπηρου και ανήμπορου ζώου, με το πρόσχημα της δήθεν λύτρωσης του. Κάθε κηδεμόνας ζώου έχει χρέος και το επιβάλει η καρδιά και η συνείδηση του να μην εγκαταλείπει στα δύσκολα τον τετράποδο κολλητό του. Η Κορίνα είπε όχι στην παραίνεση του κτηνιάτρου «κάνε του ευθανασία, θα τυραννιέσαι και συ και το ζώο». Κι αυτό το όχι ένωσε για πάντα τη ζωή της με τον Σιλβεστράκο…

Γράφει η κα Κορίνα Μαυρίδου για τις “Ιστορίες Αδέσποτων”

Ήταν μια μέρα του Αυγούστου το 2012. Ένα γατάκι περίπου 3 μηνών εμφανίστηκε από το πουθενά και βρέθηκε να τρίβεται στα πόδια του άντρα μου καθώς εκείνος δούλευε με το κομπρεσέρ.  Παρά τον τόσο δυνατό θόρυβο, το γατί δεν έφευγε.  Έκανε χορευτικά, γύρναγε γύρω από τον εαυτό του και γενικά επιστράτευσε ό,τι νάζι ήξερε για να τραβήξει την προσοχή του. Και, όπως όλοι αντιλαμβάνεστε, δεν του πήγαινε η καρδιά να το αφήσει στο δρόμο.

Έτσι χωρίς να το πολυσκεφτεί το έφερε στο σπίτι μας. Ήταν τόσο γλυκό  και χαδιάρικο που το αγαπήσαμε από την πρώτη γνωριμία μας. Και όχι μόνο εγώ και ο Δημήτρης αλλά και τα δύο αγόρια μας 6 και 7 ετών. Του δώσαμε και όνομα. Σιλβεστράκος.  Έγινε μέλος της οικογένειας μας. Του δώσαμε και μας έδωσε χαρά.

Το ατύχημα

Μετά από ένα μήνα περίπου ξαφνικά χάσαμε τον Σιλβεστράκο. Είχαμε όλοι τρελαθεί.  Ήταν άφαντος από το διαμέρισμα που μένουμε στο δεύτερο όροφο. Καταλάβαμε ότι κάτι κακό του συνέβη και τρέξαμε έξω από την πολυκατοικία. Έγινε αυτό που κανείς δεν τολμούσε να πει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ο Σιλβεστράκος μας είχε πέσει από το μπαλκόνι και η κατάσταση του ήταν πολύ άσχημη. Πάθαμε μεγάλο σοκ. Η στεναχώρια μας μεγάλη. Άμεσα τον μεταφέραμε στον κτηνίατρο.

Τον εξέτασε διεξοδικά. Πήρε το σοβαρό του ύφος και μας είπε: «Έχει ένα πολύ σοβαρό κάταγμα στην σπονδυλική στήλη. Πάσχει από παρεγκεφαλίτιδα (νευρολογικής φύσεως πρόβλημα) και είναι και κουφός. Σας προτείνω να του κάνετε ευθανασία, αλλιώς θα τυραννιέστε κι εσείς και το ζώο».

Είπαμε ΟΧΙ στο θάνατο

Πήραμε τον Σιλβεστράκο μας και φύγαμε. Δε θυμάμαι σε πόσους κτηνιάτρους τον πήγαμε. Όλοι έλεγαν τα ίδια. «Κάταγμα στην σπονδυλική στήλη, παρεγκεφαλίτιδα, κουφός, ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ».

Τι μας ζητούσαν να κάνουμε; Να σκοτώσουμε ποιον; Τον Σιλβεστράκο μας; Άραγε θα μας ζητούσαν να κάνουμε το ίδιο σ’ ένα συγγενικό μας πρόσωπο που είναι ανάπηρο ή πάσχει από ανίατη ασθένεια; Είπαμε ΟΧΙ στο θάνατο, ΝΑΙ στη ζωή.

Τρέξαμε, ψάξαμε, ενημερωθήκαμε, ρωτήσαμε, φέραμε τα πάνω κάτω. Κάναμε τα πάντα γι’ αυτόν, γιατί του άξιζε. Τον φροντίσαμε, του δώσαμε αγάπη, του σταθήκαμε. Ήταν μέλος της οικογένειας μας. Και τα μέλη της στηρίζουν το ένα το άλλο.

Χαίρεται τη ζωή του

Με τον καιρό ο Σιλβεστράκος μας συνήλθε. Τα πίσω ποδαράκια του, ενώ τα κινεί κάπως, δεν τα ορίζει. Δεν πονάει πουθενά και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Έχει δεχθεί την κατάσταση του και είναι ευτυχισμένος. Κι εμείς ακόμη περισσότερο που έχουμε κοντά μας τον Σιλβεστράκο και τον βλέπουμε να χαίρεται τη ζωή. Σίγουρα ένα ανάπηρο ζώο απαιτεί περισσότερη φροντίδα και προσοχή. Όταν υπάρχει θέληση και αγάπη όλα γίνονται.

Λέμε ΟΧΙ στο ρατσισμό για τα ανήμπορα ζωάκια. Λέμε ΟΧΙ στην ευθανασία τους. Θα πάρετε τόση αφοσίωση και αγάπη, που δεν θα το περιμένετε. Να σας πω ότι είμαστε μια πολυμελής γατοοικογένεια. Είχαμε 7 γάτες. Και λέω είχαμε, γιατί ο παππούλης μας, μας άφησε το περασμένο καλοκαίρι στα 16 του χρόνια.

Οι αδυναμίες δεν κρύβονται

Ο Σιλβεστράκος όμως είναι η αδυναμία μας. Μπορεί να μην το έχουμε ομολογήσει ποτέ ως οικογένεια ο ένας στον άλλο, αλλά φαίνεται από τον τρόπο που όλοι μας τον κοιτάμε, τον χαϊδεύουμε, του μιλάμε. Όχι λοιπόν στην ευθανασία του αγαπημένου μας φίλου, που ενώ αυτός μας κοιτάει στα μάτια και τρίβεται στα πόδια μας, την ίδια στιγμή εμείς να τον στέλνουμε στο θάνατο…