Ο Τσάικος με «υιοθέτησε» παραμονές Χριστουγέννων

Μια συγκινητική ιστορία μας έρχεται από την Κύπρο και αφορά την αφοσίωση ενός γάτου, του Τσάικο στην κηδεμόνα του Μαρία Χριστοφόρου, που φροντίζει και υιοθετεί αδέσποτα ζώα όλη τη ζωή της, μεταδίδοντας αυτή την αγάπη της για όλα τα αδύναμα πλάσματα του δρόμου και στα τρία της παιδιά.

Ήταν το πολύ 30 ημερών όταν η ζωή του Τσάικο ακροβατούσε ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο. Στάθηκε όμως τυχερός.  Κι εκεί που ήταν μόνος, πεινασμένος  και καταδικασμένος, παραμονές Χριστουγέννων του 2015 απέκτησε μια μεγάλη οικογένεια που τον αγκάλιασε, τον φρόντισε και πάνω από όλα τον αγάπησε. Κι ο Τσάικο ποτέ δεν ξέχασε ότι η Μαρία τον έσωσε! Γι’ αυτό κι εκείνος είναι πάντα εκεί για τη λατρεμένη του κηδεμόνα και στα εύκολα και στα δύσκολα.  

Γράφει για τις «Ιστορίες Αδέσποτων» η Μαρία Χριστοφόρου

Θυμάμαι ήταν παραμονές Χριστουγέννων του 2015. Ήμουνα στο εξοχικό μαζί με την οικογένεια μου σ’ ένα ορεινό χωριό της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο. Εκείνο το πρωινό έκανε πάρα πολύ κρύο, ενώ το προηγούμενο βράδυ δεν είχε σταμάτησε ούτε στιγμή να βρέχει.

Κι εκεί που έφτιαχνα τον καφέ μου ακούω ένα παραπονεμένο νιαούρισμα να έρχεται από την αυλή του σπιτιού μου. Σταμάτησα αμέσως  ό,τι έκανα εκείνη την ώρα και βγήκα έξω μαζί με τον σκύλο μου τον Ρεξ να δούμε τι συμβαίνει. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα βρέθηκα μπροστά σ’ ένα γατάκι, μια σταλιά πλασματάκι, βρεγμένο ως το κόκκαλο, βρώμικο, γεμάτο λάσπες, αδύνατο και κυρίως κατατρομαγμένο.

 

 

Πώς βρέθηκε αυτό το πλάσμα στην αυλή μου, δεν ξέρω. Το εξοχικό μας είναι απομακρυσμένο από τα υπόλοιπα σπίτια του χωριού, «χωμένο» μέσα στα βουνά όπου δεν βλέπεις τίποτε άλλο παρά μόνο γη και ουρανό. ‘Η κάποιος ασυνείδητος το είχε πετάξει ή έχασε τη μαμά και τ’ αδελφάκια του.

Ό,τι όμως κι αν του είχε συμβεί, αυτό το ταλαιπωρημένο πλασματάκι με τις λίγες δυνάμεις που του είχαν απομείνει κατάφερε να φθάσει μέχρι την πόρτα μου για να ζητήσει με το κλάμα του τη βοήθειά μου. Όμως αυτό το γατάκι άλλαξε τη ζωή όλων μας και κυρίως τη δική μου!

 

 

Ήταν τόσο τρομοκρατημένο που χρειάστηκε να περάσουν μέρες για να με πλησιάσει. Του άφηνα φαγητό και νερό στα μπολάκια του και του έφτιαξα ένα ζεστό καταφύγιο στην αυλή. Του μιλούσα γλυκά και του έδειχνα με κάθε τρόπο ότι από μένα δεν έχει να φοβάται τίποτα.

Με πολύ υπομονή κατάφερα να του διώξω το φόβο του και να εμπιστευτεί ξανά τους ανθρώπους. Και γίναμε φίλοι! Τον ονόμασα Τσάικο. Ακόμα και οι δύο μου σκύλοι, ο Ρεξ και ο Lucky μου, τον δέχθηκαν στην οικογένεια και στο σπιτικό μας χωρίς καμία διαμαρτυρία.

 

 

Ποτέ όμως δε δέχθηκε να ζήσει κλεισμένος μέσα στο σπίτι μας στην πόλη. Για εκείνον το σπίτι του ήταν και είναι το εξοχικό στο χωριό. Όσο κι αν προσπάθησα να τον έχω μαζί μου και στην πόλη, δεν τα κατάφερα. Ζούμε χωριστά 3 μέρες, αλλά όταν έρχεται η Παρασκευή πάντα με περιμένει έξω από την πόρτα του σπιτιού.

Ακριβώς στο ίδιο σημείο όπου είχε έρθει εκείνο το κρύο πρωινό, παραμονές Χριστουγέννων, εναποθέτοντας την τελευταία του ελπίδα για τη σωτηρία του.  Μόλις μας βλέπει, τρέχει προς το μέρος μας, τρίβεται στα πόδια μας, στριφογυρίζει μπροστά μας, επιδεικνύοντας την κοιλιά του. Πάντα είναι εκεί και μας περιμένει πιστός και αφοσιωμένος.

Είναι ένα πλάσμα που επικοινωνώ μ’ ένα μαγικό τρόπο μαζί του. Σαν να έχει μάθει τη γλώσσα των ανθρώπων και καταλαβαίνει ό,τι και να του πω.

 

 

Θα μπορούσα να μιλάω ώρες για τον Τσάικο μου. Μπορεί να του έδωσα αγάπη, αλλά αυτή την αγάπη εκείνος που μου την ανταποδίδει στο διπλάσιο. Μια αγάπη που τη βλέπω συνέχεια στα πανέμορφα πράσινα του ματάκια.

Δεν ξέρω ποιος τελικά βοήθησε ποιον. Ούτε ποιος υιοθέτησε ποιον. Μάλλον ο Τσάικος μας...υιοθέτησε παραμονές Χριστουγέννων! Ήταν ένα δώρο αγάπης για όλους μας και κυρίως για μένα! Είναι η παρέα μου. Δε με έχει αφήνει ποτέ να νιώσω μόνη, μειώνει το άγχος μου και μου προσφέρει αγάπη και συντροφιά δίχως όρους.

Τέτοια αγάπη και αφοσίωση, αλλά και τόσα μαθήματα ζωής που με κάνουν καλύτερο άνθρωπο παίρνω καθημερινά από αυτό το πλασματάκι. Τον Τσάικο μου!