Στη μνήμη της Νίνας μου

Πέρασαν δυόμιση χρόνια από την ημέρα που έφυγε το κοριτσάκι του. Η Νίνα του. Το Νινετάκι του, όπως την αποκαλούσε. Ο Σταύρος Νικολόπουλος θυμάται πως μπήκε στη ζωή του αυτό το υπέροχο πλάσμα και συμβουλεύει όσους σκέφτονται να αποκτήσουν ένα ζωάκι να υιοθετήσουν ένα από τα χιλιάδες αδέσποτα που ζητούν αγάπη, στέγη και φροντίδα.

Γράφει ο κ. Σταύρος Νικολόπουλος για τις "Ιστορίες Αδέσποτων"

Ήταν παραμονή Χριστουγέννων του 1999-2000 και έχοντας πάει στο μαγαζί του αδελφού μου για να τον βοηθήσω, σε κάποια στιγμή βλέπω κάτι σαν σκιά να είναι έξω από το μαγαζί. Βγαίνω και βλέπω έναν ζωντανό σκελετό με δυο μεγάλα μάτια να με κοιτάνε! Έγινα κομμάτια με την μια. Έτρεξα του άνοιξα μια κονσέρβα.

Το μικρό σκελετωμένο κουτάβι έπεσε με τα μούτρα στο φαγητό και την έφαγε όλη. Του έβαλα και νεράκι Πρόσεξα ότι ήταν ένα θηλυκό μωράκι, μάλλον πιτμπουλάκι, γιατί στην κατάσταση που ήταν δεν μπορούσα να διακρίνω και πολλά έκτος από κόκαλα κι αυτά τα μάτια!

Είχαν μπει ήδη στο μυαλό μου οι σκέψεις να το πάρω και να του δώσω ένα σπιτάκι, παρόλο που ήδη είχα έναν ακόμα αδεσποτάκο τον Μπρουνάκο μου και γάτες που τις έχω πολλά χρόνια κοντά μου. Το είχα σχεδόν πάρει απόφαση και πήγα να αγοράσω ένα λουράκι. Γυρίζοντας πίσω μου λέει ο αδελφός μου ότι η μικρή είχε φύγει. Λέω από μέσα μου... «δεν ήταν μάλλον γραφτό».

Και ξαφνικά εμφανίστηκε

Πέρασαν ώρες κι έχοντας νυχτώσει για τα καλά, αρχίσαμε να μαζεύουμε για να κλείσουμε. Λίγο πριν κλειδώσουμε, να την η κυρία. Εμφανίστηκε από το πουθενά. Τελικά ήταν και παραήταν γραφτό. Της βάζω το λουράκι, κλείνουμε και πάμε σπίτι. Της έφτιαξα το χώρο της. Θεώρησα σωστό να μην μείνει στην αυλή μέχρι και τη Δευτέρα που θα την πήγαινα στον κτηνίατρο.

Εκείνο το βράδυ είχε ρίξει πολύ χιόνι στην Αθήνα κι είχαμε όλοι κλειστεί στα σπίτια μας. Πόσο τυχερή σκεφτόμουν είναι τελικά η ψυχούλα μέσα στην ατυχία της. Αν έμενε έξω, και δεν είχαν γίνει έτσι τα πράγματα, μάλλον θα ήταν και το τελευταίο της βράδυ. Τέλος καλό, όλα καλά.

Τη Δευτέρα πήγαμε στον κτηνίατρο κι ευτυχώς εκτός από ασιτία, δεν επάσχε από καμία ασθένεια. Ήταν μια καθαρόαιμη πιτ μπουλίνα. Αλλά αυτό δεν είχε καμία σημασία για μένα.

Η ζωή με τη Νίνα μου

Κάπως έτσι ξεκίνησε η κοινή μας ζωή με την Νίνα μου. Παρόλο που ήταν φύλακας, πιο έξυπνο, καλό και γλυκό σκυλί δεν είχα ποτέ. Ήταν το τρίτο μου, μαζί με τον Μπρουνάκο μου που ήδη είχα κοντά μου και άλλο ένα επίσης αδεσποτάκι που ήταν και το πρώτο μου.

Η Νίνα μου ήταν φιλική με ανθρώπους και ζώα, μέσα και έξω από το σπίτι. Όσοι την γνώρισαν ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν προκειμένου να αποκτήσουν ένα κουταβάκι της. Δεν τη ζευγάρωσα όμως ποτέ. Όσο κι αν ήθελα κι εγώ ένα "παιδί" της. Υπάρχουν χιλιάδες σκυλάκια στους δρόμους που έχουν ανάγκη από αγάπη και φροντίδα. Έτσι το βλέπω εγώ.

Όλα όσα λέγονται γι’ αυτή τη ράτσα είναι τεράστιος μύθος και βλακείες. Εγώ κι η Νίνα μου ζήσαμε μαζί 13 χρόνια, χαρίζοντας ο ένας στον άλλον απίθανες στιγμές χαράς και συγκίνησης. Τον Φεβρουάριο του 2013  η γλυκιά μου Νίνα έφυγε από κοντά μου για να γίνει Αγγελάκι. Η πληγή μου είναι ακόμα ανοιχτή και δεν θέλω να πω κάτι άλλο.

Υιοθετήστε αδέσποτα ζώα

Ελπίζω να καταφέρω κάποια στιγμή να ξαναπάρω ένα αδεσποτάκι είτε από το δρόμο είτε από καταφύγιο για να πάρει την θέση της. Μετά το πρώτο σοκ από το θάνατο του Μπρουνάκου μου και της Νίνας μου, είμαι πλέον μόνο με τις γάτες μου. Θα σας πω ένα πράγμα μόνο. Υιοθετήστε έναν αδέσποτο φιλαράκο, είτε είναι ράτσα είτε όχι. Σας ορκίζομαι ότι η αγάπη που θα πάρετε δεν συγκρίνετε με τίποτα στον κόσμο!

Στη μνήμη της Νίνας μου. Καρδιά μου αργά ή γρήγορα θα ξανασυναντηθούμε…