Υιοθέτησε την ηλικιωμένη σκυλίτσα που βρήκε να τρέχει στη μέση του περιφερειακού δρόμου Μυτιλήνης

Μια σκυλίτσα να τρέχει πάνω κάτω στη μέση της λωρίδας του περιφερειακού δρόμου Μυτιλήνης εντόπισε η Εύα Σιμούλη ένα μεσημέρι πηγαίνοντας να πάρει τα παιδιά της από το σχολείο. Μέχρι να ακινητοποιήσει το όχημα της και να κατέβει για να τη βοηθήσει δύο αυτοκίνητα πέρασαν με ταχύτητα από πάνω της. Η σκυλίτσα δεν έπαθε ούτε γρατζουνιά! Ήταν αναμφισβήτητα η τυχερή της μέρα, αφού και δεν έχασε με τραγικό τρόπο τη ζωή της και υιοθετήθηκε από την Εύα Σιμούλη, κάνοντας την ισότιμο μέλος στη μεγάλη της οικογένεια.

Γράφει για τις “Ιστορίες Αδέσποτων” η κα Εύα Σιμούλη

Βρήκα τη Μουτζούρα μου ένα μεσημέρι που πήγαινα να πάρω τα παιδιά μου από το σχολείο. Σταμάτησα και περίμενα τη σειρά μου για να μπω από τον κεντρικό δρόμο που οδηγεί στη Μυτιλήνη στον περιφερειακό. Και τότε βλέπω ένα σκυλάκι να τρέχει πάνω κάτω στον περιφερειακό στη μέση της λωρίδας. Ένα αυτοκίνητο που έτρεχε πολύ πέρασε από πάνω της χωρίς να σταματήσει. Πάγωσε το αίμα μου. Ήμουν σίγουρη ότι την είχε λιώσει.

Μεχρι να φτάσω στο σημείο που ήταν η σκυλίτσα βλέπω έντρομη ένα δεύτερο αυτοκίνητο να έρχεται κατά πάνω της. Ο οδηγός στην προσπάθεια του να φρενάρει την παίρνει από κάτω και ακινητοποιεί το όχημά του. Σταματώ κι εγώ το αυτοκίνητο μου και κατεβαίνω. Μόλις με είδε ο οδηγός μου λέει: «Δεν το ήθελα. Δεν είδα το σκυλάκι για να το αποφύγω». Χωρίς να χάσει χρόνο και παρά την ηλικία του έσκυψε κάτω από το αυτοκίνητό του και τράβηξε με προσοχή τη σκυλίτσα. Ως εκ θαύματος ήταν ζωντανή. Δεν είχε ούτε μια γρατζουνιά.

 

 

Την πήρα αγκαλιά και την έβαλα στ’ αμάξι μου. Την πήγα και στους 4 κτηνιάτρους που έχει η Μυτιλήνη μήπως και την αναγνώριζε κανείς. Ουδείς κτηνίατρος όμως δεν την είχε δει ποτέ. Σαν να είχε πέσει από τον ουρανό. Υπολόγισαν ότι είναι πάνω από δέκα ετών. Διαγνώστηκε με καταρράκτη στα μάτια. Είναι στειρωμένη και δεν έφερε ηλεκτρονική ταυτότητα.

Έτσι απλά η Μουτζούρα, όπως την ονομάσαμε, έγινε η δική μας σκυλίτσα. Το νέο μέλος της μεγάλης μας οικογένειας. Είναι ένα καλόβολο πλάσμα που δεν ακούσαμε ακόμα τη φωνούλα του. Δεν γαβγίζει και δεν παραπονιέται για τίποτα. Δεν διαμαρτυρήθηκε ούτε όταν την έλουσα και τη χτένισα για πρώτη φορά. Μου κάνει τρομερή εντύπωση που όταν μας κοιτάζει δακρύζουν τα μάτια της. Τα μάτια της ήταν δακρυσμένα από την πρώτη στιγμή που την πήρα αγκαλιά.

Αυτό το υπέροχο πλάσμα που μπήκε τόσο απρόσμενα στη ζωή μας έγινε χωρίς καμια προσπάθεια η μεγάλη μας αδυναμία. Εύχομαι όλα τα εγκαταλελειμμένα ζώα του κόσμου να βρουν τον άνθρωπο εκείνον που θα τους χαρίσει ένα ζεστό σπίτι για να ζήσουν με ασφάλεια και αγάπη.