Ο Σωτηράκος θα σ’ αγαπάει για πάντα και θα σου το δείχνει κάθε μέρα

Δεν πιστεύω στα θαύματα, αυτά που περιμένει ο περισσότερος κόσμος τουλάχιστον.  Πιστεύω στη δύναμη του καθενός, είτε είναι άνθρωπος, είτε είναι ζώο.  Δεν πιστεύω στον παράδεισο και δεν πιστεύω στην κόλαση. Πιστεύω ότι ο καθένας δημιουργεί τις συνθήκες για την τωρινή ή την επόμενη του ζωή.

Γράφει η Ελισάβετ Μιμικέλη, εθελόντρια στον Σύλλογο Προστασίας Αδέσποτων Ζώων (Σ.Π.Α.Ζ.)

Δεν πιστεύω στο να περιμένεις άπραγος για κάτι να συμβεί. Πιστεύω στο να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου, να ορίσεις τη μοίρα τη δική σου ή τη μοίρα κάποιου ζώου. Πιστεύω όμως ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο και πιστεύω ότι όλα εξηγούνται μόλις καταλάβει κάποιος ότι ο λόγος ποτέ δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το τι κάνεις με ό,τι έχεις, όπως το έχεις.

 

 

Ο Σωτηράκος είναι ένα απίστευτο πλάσμα που είχα την τιμή να γνωρίσω πρόσφατα. Ένα χνουδωτό «βουνό» αγάπης, ένα πλάσμα εξαιρετικά χαρούμενο, άνετο με τον έξω κόσμο, με άλλους σκύλους, με το χάδι από αγνώστους. Ένα πλάσμα που κυκλοφορεί στον δρόμο σαν να είναι το σπίτι του. Ένα πλάσμα που απλά αγαπά τη ζωή.

Ο Σωτηράκος θα ήταν ιδανικός σύντροφος για οποιοδήποτε τύπο οικογένειας, για ζευγάρι, για κάποιον μόνο του. Δεν θα λερώσει, δεν θα κάνει ζημιά, δεν θα γαβγίζει χωρίς λόγο, δεν θα τρέχει σαν παλαβό άσκοπα μες το σπίτι εφόσον ο σύντροφος του, τού προσφέρει τα βασικά πράγματα που έχει ανάγκη ένας οποιοδήποτε σκύλος.

Ο Σωτήρης έχει ένα πλεονέκτημα θα τολμήσω να πω. Μια ιδιαιτερότητα την οποία εκείνος έχει εκμεταλλευτεί στο έπακρο. Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα, μετά από 6 χρόνια, εμφανίστηκε η ανάρτηση ξανά μπροστά μου που λέει «Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι τα συναισθήματα, η ανθρωπιά, ο λόγος υπάρξεώς μας σε αυτόν τον πλανήτη έχει ἐκλειψῃ…». Ο Σωτηράκος δεν βλέπει αυτά, αλλά σίγουρα τα αισθάνεται.

 

 

Πετώντας ένας άνθρωπος στον δρόμο τον ΜΟΝΑΔΙΚΟ πιστό και άδολο φίλο που μπορεί να έχει, τον σκύλο «του, απαρνιέται ένα κομμάτι της ίδιας του της Συναισθηματικής ύπαρξης. Ένα κομμάτι της ίδιας του της ψυχής. Και αποδεικνύει πως είναι ανίκανος να προσφέρει αυτό που ο σκύλος του ΑΛΗΘΙΝΑ ζητάει από αυτόν. ΄Ένα χάδι. Φαγητό βρίσκει και στα σκουπίδια αν θέλει, ίσα για να επιβιώσει. Μα το Χάδι το έχει ανάγκη για να ΖΗΣΕΙ.

Δεν ζω στην κοσμάρα μου. Γνωρίζω ότι ο ρατσισμός και η ημιμάθεια, και τις περισσότερες φορές η παντελής έλλειψη ενημέρωσης είναι αυτά που στερούν σπίτια από σκύλους, χαρά από ζωές. Είμαι όμως γεννημένη με μια σχεδόν χαζή αισιοδοξία και πίστη στο ότι για κάθε πλάσμα εκεί έξω, υπάρχει ένας άνθρωπος, υπάρχει ένα σπίτι.

Είναι γεννημένος περίπου τον Ιούνιο του 2016. Είναι τέλειος. Ψάχνει σπίτι.

Δεν θέλω ούτε ένα λυπημένο σχόλιο σε αυτήν την αγγελία. Δεν θέλω λύπη για κανένα ζώο ποτέ. Θέλω αισιοδοξία. Θέλω τα θαύματα να ξεκινούν πάντα από εμάς.

Όποιος ενδιαφέρετε να ανοίξει το σπιτικό και την αγκαλιά του στον Σωτηράκο να στείλει μήνυμα στον Σ.Π.Α.Ζ. στη σελίδα του στο facebook.