Εγώ, ο δάσκαλος, έμαθα τόσα πολλά από σένα…

Μ’ ένα λιτό και συναισθηματικά φορτισμένο κείμενο ο Κώστας Κωσταράς αποχαιρετά τη Φαίδρα του, που υπήρξε συνοδοιπόρος στη ζωή του για δέκα ολόκληρα χρόνια.  Τον ακολουθούσε ακόμα και στην αίθουσα διδασκαλίας δίνοντας και παίρνοντας αγάπη από τους φοιτητές του που την είχα όπως έλεγαν για γούρι ειδικά όταν έγραφαν εξετάσεις. Η απώλειά της Φαίδρας είναι μια δοκιμασία πολύ οδυνηρή για τον κηδεμόνα της, ο οποίος την ευχαριστεί μέσα από την καρδιά του γιατί η παρουσία της στη ζωή του τον έκανε καλύτερο άνθρωπο.

Γράφει για τις “Ιστορίες Αδέσποτων” ο κ. Κώστας Κωσταράς

Κοντά δέκα χρόνια, κάθε μέρα, με βροχή ή ήλιο με ακολουθούσες στη δουλειά μου. Ξάπλωνες δίπλα μου, κάτω από τον πίνακα, και παρέμενες εκεί για ώρες μέχρι αργά το βράδυ που τελείωναν τα μαθήματα. Παρακολουθούσες κι εσύ μαζί με τους φοιτητές μου τη διδασκαλία και ήσουνα τόσο διακριτική στην αίθουσα που μερικές φορές ξέχναγα ότι ήσουν εκεί. Οι φοιτητές μου σε λάτρευαν και ήσουν το γούρι τους στις εξετάσεις.

Πάντα ήσουν μαζί μου. Πάντα. Μ’ εκείνο το βλέμμα της άδολης και απόλυτης αγάπης. Ένα πλάσμα που νιώθω ευτυχής που βρέθηκε στη ζωή μου.

Εγώ, ο δάσκαλος, έμαθα τόσα πολλά από εσένα.

Φαίδρα. Σ' ευχαριστώ…