Η γιαγιά Ρούλα και ο λατρεμένος της Χίπης, οι πιο γνώριμες και αγαπημένες φυσιογνωμίες της Λήμνου

Αν ποτέ βρεθείτε στο λιμάνι της Μύρινας στον Άγιο Νικόλα της Λήμνου σίγουρα θα συναντήσετε τη γιαγιά Ρούλα να κάθεται στο αγαπημένο της παγκάκι με τον αχώριστο τετράποδο φίλο της Χίπη εκπέμποντας και οι δύο μια αύρα που δε γίνεται να περάσει απαρατήρητη.

Για τους Λημνιώτες η γιαγιά Ρούλα και ο Χίπης αποτελούν το πιο γλυκό κομμάτι της καθημερινότητας τους κι αν τύχει έστω και μια μέρα και δεν τους συναντήσουν στο λιμάνι, τότε αρχίζουν να ανησυχούν.

«Η γιαγιά Ρούλα είναι μια πολύ γνώριμη φιγούρα που την συναντάς καθημερινά στη βόλτα σου και είναι πάντα με τον Χίπη της. Δεν υπάρχει περαστικός, ποδηλάτης και τουρίστας που να μην τους έχει συναντήσει στο δρόμο του. Κάθεται στο παγκάκι μαζί με τον Χίπη και πάντα με το χαμόγελο στα χείλη σε χαιρετάει ευγενικά. Μια καλοσυνάτη φυσιογνωμία με έναν σκύλο που την λατρεύει! Το λιμάνι της Μύρινας στον Άγιο Νικόλαο «γεμίζει» με την παρουσία τους» ανέφεραν στις «Ιστορίες Αδέσποτων» οι εθελοντές μέλη του Φιλοζωικού Σωματείου Λήμνου «Αδέσποτες Ψυχές».  

Η γιαγιά Ρούλα είναι μια υπέροχη γυναίκα και φιλόζωη, η οποία βρήκε τον Χίπη αδέσποτο και τον μάζεψε από το δρόμο. Ανάμεσα τους υπάρχει δυνατή χημεία και το δέσιμο τους είναι αξιοζήλευτο. Είναι πάντα εκεί ο ένας για τον άλλον και στα εύκολα και στα δύσκολα.

Το ποίημα που ακολουθεί με τίτλο «Ο Χίπης» το έγραψε η γιαγιά Ρούλα, η οποία γίνεται η φωνή του πιστού της φίλου που μας εξιστορεί την περιπέτεια του.

«Μια  φορά κι έναν καιρό γεννήθηκα κι εγώ.
Το άκαρδο το αφεντικό μου που δεν πόνεσε σταλιά 
μες στους δρόμους με πετά.

Κρύο, δίψα, πείνα, φόβος, ήμουνα τελείως μόνος.
Το όνομα μου είναι Χίπης μα γυρνούσα σαν αλήτης.

Και μια μέρα μα τι μέρα, τυχερός πέρα για πέρα
γνώρισα μια κυρούλα τη γιαγιά τη Ζαφειρούλα.
Μες στα μάτια την κοιτάζω και πολύ την αγαπάω.

Μοναχός μου μια ημέρα, έφυγα με μια παρέα.
Γύρισα αμέσως πίσω και συγνώμη να ζητήσω.

Τώρα ζω σαν βασιλιάς με τα χάδια της γιαγιάς.
Τον Θεό παρακαλάω και μια χάρη του ζητάω.
Όσο ζω να ζει κι αυτή, στις χαρές μα και στις λύπες
να’ μαστε κι οι δυό μαζί».

Φωτογραφία: Ιωάννης Γκαλιούρης