Η αδέσποτη πραγματικότητα στην Ελλάδα του 2017. Πώς μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα;

Αδέσποτα ζώα συντροφιάς. Συνηθίσαμε να διαβάζουμε στην ίδια πρόταση, λέξεις με εκ διαμέτρου αντίθετες έννοιες, όπως συνηθίσαμε και την «τσαλακωμένη» εικόνα των ζώων στους δρόμους των πόλεων και της επαρχίας. Αυτό τους αξίζει άραγε; Εκεί είναι η θέση τους; Αυτό είναι το «ευχαριστώ» που τους χρωστάμε;

Γράφει για τις «Ιστορίες Αδέσποτων» ο Παναγιώτης Σκέρλος, Διπλωματούχος Εκπαιδευτής Σκύλων Α.Π. Κ9 Doorways Dog Trainers School

Αδέσποτος σκύλος είναι αυτός χωρίς κύριο-δεσπότη, αυτός δηλαδή που ζει στους δρόμους μετά από την εγκατάλειψη του από τον άνθρωπο, με αποτέλεσμα να:

  • Περιπλανάται στους δρόμους και να τρέφεται ανεπαρκώς.
  • Είναι εκτεθειμένος σε κάθε λογής αρρώστιες ελλείψει κτηνιατρικής πρόληψης.
  • Πέφτει θύμα κακοποίησης, τραυματισμού ή και θανάτωσης από ενέργειες που σχετίζονται κυρίως με τους ανθρώπους (αυτοκινητιστικά ατυχήματα, πυροβολισμοί, πνιγμοί, φόλες κ.ά.).
  • Ζευγαρώνει και γεννά κατ’ επανάληψη, με αποτέλεσμα να συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος των αδέσποτων.

Για τους παραπάνω λόγους τη στιγμή που το προσδόκιμο ζωής ενός δεσποζόμενου ζώου συντροφιάς είναι 12-14 χρόνια, ένα αδέσποτο θα ζήσει για περίπου 2 χρόνια και μάλιστα κάτω από αντίξοες συνθήκες.

 

 

Στην Ελλάδα του 2017 ο αριθμός των αδέσποτων σκύλων και εκείνων που φιλοξενούνται σε κυνοκομεία, καταφύγια και σπίτια εθελοντών περιμένοντας να υιοθετηθούν είναι επταψήφιος! Οι περισσότεροι άνθρωποι σοκάρονται στη θέα παραμελημένων, εγκαταλελειμμένων, άρρωστων, αποστεωμένων, κακοποιημένων, ανάπηρων και σκοτωμένων αδέσποτων, χωρίς όμως να συνδέουν τις εικόνες αυτές με τις δικές τους πράξεις και επιλογές.

Η αλήθεια είναι ότι οι μόνοι υπεύθυνοι για αυτήν την κατάσταση είμαστε εμείς. Για το λόγο αυτό είναι χρέος όλων μας να σκεφτούμε το πως φτάσαμε ως εδώ και το πως θα δράσουμε για να αλλάξουμε αυτήν την τραγική πραγματικότητα.

Πώς θα επανορθώσουμε απέναντι σε ένα τόσο μοναδικό πλάσμα που βάζει τον άνθρωπο πάνω από το ίδιο του το είδος και είναι πάντα στις «υπηρεσίες» μας ως σκύλος θεραπείας, οδηγός τυφλών, βοηθός ατόμων με αναπηρίες, διασώστης κ.α.;

 

 

Η δημιουργία φιλοζωικής κουλτούρας και η πλήρης κατανόηση βασικών εννοιών όπως οι παρακάτω, ίσως μας βοηθήσουν να γίνουμε αυτό που οι σκύλοι νομίζουν ότι είμαστε.

Στείρωση: Τα ζώα που ζητούν οικογένειες είναι πολλαπλάσια των οικογενειών που θέλουν να υιοθετήσουν ένα ζώο. Οι ανεξέλεγκτες γεννήσεις κατοικίδιων είναι μακράν η νούμερο 1 αιτία δημιουργίας αδέσποτων ζώων.

Στειρώνοντας τον σκύλο μας περιορίζουμε τον αριθμό των αδέσποτων και βοηθάμε εκείνα που περιμένουν να υιοθετηθούν. Ταυτόχρονα θωρακίζουμε την υγεία του σκύλου μας και αυξάνουμε το προσδόκιμο της ζωής του. Ζητάμε σχετική ενημέρωση από τον κτηνίατρο μας.

 

 

Υπεύθυνη υιοθεσία: Η υιοθεσία ενός σκύλου δεν είναι μόνο χαρά αλλά και υποχρέωση. Πριν μπούμε στην διαδικασία να υιοθετήσουμε έναν σκύλο θα πρέπει να σκεφτούμε ποιες είναι οι υποχρεώσεις μας απέναντι του και αν θα είμαστε σε θέση να καλύπτουμε τις ανάγκες του από την πρώτη στιγμή μέχρι τα βαθιά του γεράματα.

Πρόκειται για μια δέσμευση συναισθηματική και χρηματική στην οποία θα πρέπει να είμαστε πάντα συνεπείς προκειμένου να συμβιώσουμε ευτυχισμένα, αρμονικά και ισορροπημένα με τον σκύλο μας.

Ο αριθμός των σκύλων που εγκαταλείπονται στους δρόμους ή που «επιστρέφονται» στους ανθρώπους που τους φιλοξενούσαν είναι τεράστιος λόγω της άγνοιας όλων των παραπάνω.

 

 

Είναι αδύνατον να μην βρούμε τον παντοτινό μας φίλο ανάμεσα στα χιλιάδες μικρού, μεσαίου ή μεγάλου μεγέθους, κουτάβια, ενήλικα ή υπερήλικα, «καθαρόαιαμα» ή «ημίαιμα» που βρίσκονται στην αναμονή.

Αν για κάποιον λόγο θέλουμε να αποκτήσουμε σκύλο από κάποιο εκτροφείο τότε απευθυνόμαστε σε κάποιον επαγγελματία (όχι σε ιδιώτη εκτροφέα της «πίσω αυλής»), ο οποίος με σωστή ενημέρωση σχετικά με τα χαρακτηριστικά και τις απαιτήσεις της φυλής θα μας καθοδηγήσει και θα βάλει τις βάσεις για μία υπεύθυνη και επιτυχημένη υιοθεσία.

 

 

Ανθρωπομορφισμός: Ο ανθρωπομορφισμός είναι ένα τεράστιο λάθος που γίνεται συχνά και έχει ως αποτέλεσμα την δημιουργία ή την ενίσχυση των προβληματικών συμπεριφορών του σκύλου, με αποτέλεσμα την δύσκολη συμβίωση, την  «επιστροφή» ή και την εγκατάλειψη του.

Ο σκύλος είναι ένα πολύ πιο διαφορετικό όν από τον άνθρωπο, με τον δικό του τρόπο επικοινωνίας και με άλλου είδους ανάγκες από τις δικές μας. Η αγάπη, ο σεβασμός και η σχέση μας με αυτόν θα πρέπει να χτιστούν πάνω σε αυτήν την βάση.

Η καθημερινή άσκηση, η βόλτα, το παιχνίδι, τα όρια, οι κανόνες και ένας χώρος αποκλειστικά του σκύλου είναι για αυτόν αναγκαία και πολύ πιο σημαντικά από ένα μεγαλύτερο γεύμα ή μια θέση στο κρεβάτι μας.

 

 

Ηλεκτρονική σήμανση και ταυτότητα: Με την τοποθέτηση ηλεκτρονικής σήμανσης ο σκύλος μας έχει πάντα μαζί του τα στοιχεία που μπορούν να τον οδηγήσουν πίσω σε εμάς, μετά από σχετικό έλεγχο σε κάποιον κτηνίατρο από αυτόν που θα τον βρει.

Επίσης μια ταυτότητα με τα στοιχεία μας στο κολάρο του μπορεί να κάνει αυτή τη διαδικασία ακόμα πιο γρήγορη.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν χάσει τον σκύλο τους λόγω των παραπάνω παραλείψεων.

 

 

Βόλτα με λουρί: Αφήνοντας τον σκύλο μας ελεύθερο δεν είμαστε σε θέση να ελέγξουμε την συμπεριφορά του (πόσο μάλλον των υπόλοιπων σκύλων).

Έτσι βάζουμε σε κίνδυνο την ασφάλεια τόσο του ίδιου όσο και των άλλων σκύλων ή ανθρώπων, και ταυτόχρονα αυξάνεται κατακόρυφα η πιθανότητα να τον χάσουμε.

Για να συνδυάσουμε την ασφάλεια με την επιπλέον άσκηση του, μπορούμε να τον αφήσουμε ελεύθερο σε περιφραγμένο χώρο ή να χρησιμοποιήσουμε έναν ιμάντα μεγάλου μήκους.

 

 

Τέλος θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η λύση στο «πρόβλημα» των αδέσποτων είναι στα χέρια όλων μας.

Αυτοί που τα αγαπούν, αυτοί που δεν τα θέλουν, αλλά και εκείνοι που είναι αδιάφοροι απέναντι στα αδέσποτα ζώα συντροφιάς συμφωνούν τουλάχιστον σε ένα πράγμα: Κανένας δεν τα θέλει στους δρόμους. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν ο καθένας ξεχωριστά αλλά και όλοι μαζί προκειμένου να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε.

Ελπίζουμε ότι κάποτε οι δρόμοι θα φτιάχνονται μόνο για τα αυτοκίνητα…