Κατερίνα Παπαποστόλου: «Ένα βασίλειο ευτυχισμένων αδέσποτων ζώων ο κόσμος μου…»

Σε μια χώρα που ο κρατικός μηχανισμός υπολειτουργεί και οι Δήμοι δηλώνουν ο ένας μετά τον άλλον «πτώχευση», ο εθελοντισμός ανθίζει. Εθελοντισμός σε όλες τις κοινωνικές εκφάνσεις, για ανθρώπους και ζώα. Πόση συγκίνηση η κινητοποίηση όλων εκείνων των εθελοντών στη φονική πυρκαγιά της Ανατολικής Αττικής που στοίχισε τη ζωή σε δεκάδες συνανθρώπους μας και ζώα.

Γράφει για την ιστοσελίδα «Ιστορίες Αδέσποτων» η Κατερίνα Παπαποστόλου, εκπαιδευτικός με εξειδίκευση στην Ειδική Αγωγή, Εκπαιδεύτρια Σκύλων, Συγγραφέας και Δημιουργός της ομάδας Ζω.Ε.Σ.

Σε γενικές γραμμές, ο όρος εθελοντισμός (αγγλικά: volunteer) αναφέρεται στην ηθελημένη παροχή υπηρεσιών χωρίς το κίνητρο της υλικής ανταμοιβής, προς όφελος της κοινωνίας. Ο εθελοντισμός δεν είναι υποχρεωτικός, δηλαδή στηρίζεται στην αυτόβουλη συμμετοχή του ενεργού πολίτη. Όμως, εθελοντής χαρακτηρίζεται και εκείνος που συνεισφέρει υλικά αγαθά σε καταστάσεις που αυτά θεωρούνται αναγκαία για την κάλυψη ανθρωπίνων αναγκών, χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα. Στόχος ενός εθελοντή είναι η βελτίωση των κοινωνικών, οικονομικών, περιβαλλοντικών, αθλητικών, εκπαιδευτικών και άλλων θεμελιωδών αναγκών μίας κοινωνίας. Γιατί το θέλει! Επομένως ο εθελοντής πολύ συχνά καλείται από τη συνείδησή του να αντικαταστήσει το κράτος.

 


Εθελοντισμός σημαίνει κάνω εγώ πρώτος την αλλαγή
που θα ήθελα στον κόσμο να δω 

Εθελοντισμός όμως κυρίως σημαίνει βγαίνω από το «εγώ» και πηγαίνω πάντα στο «εμείς». Εθελοντισμός σημαίνει αφήνω στην άκρη τη ματαιοδοξία μου, τα μίση και τα πάθη μου και συνεργάζομαι ακόμη και με έναν άνθρωπο με τον οποίο δεν θα ήθελα ποτέ μου να συνυπάρξω. Εθελοντισμός σημαίνει κάνω εγώ πρώτος την αλλαγή που θα ήθελα στον κόσμο να δω. Γίνομαι εγώ ο ίδιος η αλλαγή.

Ο εθελοντισμός όμως μόνος του και όλοι αυτοί οι δίποδοι ήρωες που νυχθημερόν βρίσκονται στον δρόμο και παλεύουν με θηρία, μη γνωρίζοντας μέρα, ώρα και εποχή, είναι η μοναδική και οριστική λύση στο θέμα με τα αδέσποτα;

 


Δεν αγαπάμε τα ζώα γιατί μας λείπει κάτι,
μα γιατί χωρίς να τα αγαπάμε μας λείπουν πολλά κομμάτια του εαυτού μας 

Στη χώρα μας που ζούνε πλέον 6.000.000 κάτω από συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης, κάτω από τις ίδιες στις οποίες φυσικά ζούνε και πολλοί άνθρωποι;

Στη χώρα μας όπου πολλά δεσποζόμενα κακοποιούνται καθημερινά από τους βίαιους εκπαιδευτές που πληρώνουν αδρά οι «ιδιοκτήτες» τους για να τα μετατρέψουν σε δολοφόνους συναγερμούς για τις αυλές τους και άλλα αργοπεθαίνουν αλυσοδεμένα περνώντας όλη τη ζωή τους κοιτώντας μονάχα μέχρι το σημείο που φτάνει η αλυσίδα της καταδίκης τους;

Με εγκλήματα εναντίον τους που δε γνωρίζουν όρια, δε γνωρίζουν τέλος και δεν έχουν λογική. Πίσω από τον ενήλικα εγκληματία που σήκωσε το όπλο και σκότωσε τον διπλανό του, κρύβεται το παιδί ή ο έφηβος που βασάνισε και σκότωσε ένα ζώο και ουδέποτε τιμωρήθηκε.

 


Πίσω από τον ενήλικα εγκληματία 
κρύβεται το παιδί ή ο έφηβος που βασάνισε ένα ζώο

Τίποτα πιο επικίνδυνο. Εκείνος ο υπάνθρωπος που θέλει να βιαιοπραγήσει ενάντια στη γυναίκα του, στα παιδιά του ή στον γείτονα και δεν μπορεί γιατί φοβάται και τις συνέπειες και αποφασίζει ή να στραφεί εναντίον του σκύλου της οικογένειας ή του γείτονα ή ενάντια σε όποιο ζώο βρει στον δρόμο του.

Αυτή η ακατανίκητη επιθυμία της επιβολής της δύναμης σε όποιο πλάσμα θεωρεί πως του ανήκει. Αυτή η κλιμακωτή διαβάθμιση της βίας από τον πιο «δυνατό» στον πιο «αδύναμο». Από τον πιο «μεγάλο» στον πιο «μικρό». Η κοινωνία μας…Τι λέτε; Θα θέλατε να την αλλάξουμε; Ας κινητοποιηθούμε λοιπόν!

Για τους νόμους που ποτέ δεν εφαρμόστηκαν απόλυτα στη χώρα, για τη φιλοζωική παιδεία που ήταν και είναι ακόμη και σήμερα μέσα στα ίδια τα σχολεία ανύπαρκτη, για την ανυπαρξία φιλοζωικών αισθημάτων που χαρακτηρίζει μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

 


Δεν είναι το facebook τόπος μέτρησης της φιλοζωίας
 και της φιλανθρωπίας μας 

Για εκείνη την ανυπόφορη πλέον φιλοζωική αντιπαράθεση για το πόσα ζώα έσωσε ο καθένας και πόσο αποδοτικός είναι. Δεν είναι το facebook τόπος μέτρησης της φιλοζωίας και της φιλανθρωπίας μας ούτε μέσο προβολής του «ακτιβισμού» του καθένα μας.

Ποιος με υποχρεώνει να «ποστάρω» συνεχώς τα κατορθώματα μου; Και στην περίπτωση που δεν ενημερώνω τους διαδικτυακούς μου φίλους για το πόσα ζώα στείρωσα ή σήμερα βοήθησα ταυτόχρονα με κατατάσσει στην κατηγορία εκείνων των ονειροπόλων που θεωρούν πως θα λύσουν το θέμα των αδέσποτων ζώων από τον καναπέ τους;

Που θεωρούν πως θα λύσουν το πρόβλημα χωρίς να περιθάλψουν τουλάχιστον εκατό αδέσποτα στη ζωή τους; Και αν υπάρχει κάποτε ένας που δεν έσωσε κανένα αλλά πάραυτα έχει την ιδανικότερη ιδέα για να βρεθεί λύση; Δεν θα τον ακούσουμε γιατί δεν «εκπαιδεύτηκε» στον πόνο βιωματικά;

 


Πίσω από καθένα ζώο που σώζουμε υπάρχει εκείνος
με μηδενική ενσυναίσθηση και παιδεία που θα πετάξει άλλα δέκα

Αυτή τη στιγμή αν βρεθεί το μαγικό ραβδί που ως δια μαγείας εξαφανίσει από τους δρόμους και τα κλουβιά όλα μα όλα τα αδέσποτα και τους βρει τις ιδανικότερες οικογένειες, την ακριβώς επόμενη ώρα οι δρόμοι θα ξαναγεμίσουν.

Μιας που πίσω από καθένα ζώο που σώζουμε υπάρχει εκείνος ο ένας ο «με μηδενική ενσυναίσθηση και παιδεία» που θα πετάξει άλλα δέκα. Γιατί δεν εκπαιδεύτηκε ποτέ του ισορροπημένα φιλοζωικά.

Μήπως ήρθε η ώρα να ταχθούμε όλοι υπέρ της ριζικής αλλαγής της αναδιάρθρωσης του ελληνικού εκπαιδευτικού κατεστημένου; Όχι όμως εισβάλλοντας στα σχολεία, χωρίς καμιά επιστημονική δομή και απλά μεταφέροντας τις προσωπικές μας εμπειρίες ο καθένας.

 


Μήπως ήρθε η ώρα να ταχθούμε όλοι υπέρ της ριζικής αλλαγής
της αναδιάρθρωσης του ελληνικού εκπαιδευτικού κατεστημένου;
 

Για πρώτη φορά μήπως ήρθε η ώρα να αναμετρηθούμε με τις πραγματικές μας δυνάμεις και να παραδεχτούμε πως δεν είμαστε όλοι για όλα; Τις πόρτες των σχολείων αναρωτιέμαι γιατί να πρέπει να τις διαβούν άνθρωποι που ουδέποτε είχαν σχέση με παιδιά, αλλά αντίθετα δηλώνουν πως τα αντιπαθούν γιατί κακοποιούν ζώα, άνθρωποι που παρόλο που είναι εκπαιδευτικοί ουδέποτε εκπόνησαν κάποιο εκπαιδευτικό φιλοζωικό πρόγραμμα στην πράξη και όχι στα λόγια;

Σε μια τάξη 25 παιδιών κάθε μέρα για μια ολόκληρη σχολική χρονιά. Γιατί αναρωτιέμαι να πρέπει να μπουν στα σχολεία όλοι εκείνοι που καθώς έχουν διασώσει χιλιάδες ζώα αυτόματα θεωρούνται ικανοί να διαπλάσουν και παιδικές ψυχές;

Όλοι εκείνοι που ενημερώθηκαν από κείμενα του διαδικτύου για την ευζωία ενός ζώου. Πώς θα μιλήσεις για συμπεριφορά ή εκπαίδευση ενός σκύλου ή για ιατρική περίθαλψη όταν δεν είσαι εκπαιδευτής σκύλων ή κτηνίατρος; Και πώς θα μιλήσεις για εκπαίδευση χωρίς ίχνος βίας όταν αν και είσαι εκπαιδευτής κάνεις χρήση πνιχτών ακόμη και με καρφιά, ξύλων και ακόμη και όπου κρίνεις ρεύμα.

 


Ποτέ κανείς δεν σώθηκε κουνώντας του επιδεικτικά το δάχτυλο
και τοποθετώντας τον στον σωστό για σένα δρόμο

Εσύ που έχεις ζήσει στον δρόμο και μέσα στα κυνοκομεία κολαστήρια εφιαλτικές στιγμές και μπαίνεις σε μια τάξη με δεκάδες παιδιά, θέλεις να μεταδώσεις τα πιστεύω σου και ακούς από ένα παιδί έκτης δημοτικού «ο πατέρας μου πέταξε χθες σε σακούλα 10 κουτάβια από την σκύλα μας που γέννησε, τις άλλες 5 φορές τα δώσαμε αλλά αυτή τη φορά δεν βρήκε να τα πουλήσει. Πήγα και εγώ μαζί του, αλλά δε με άφησε να πάω να δω που τα πέταξε…».

Τι λες; Χωρίς γνώσεις παιδοψυχολογίας τι θα απαντήσεις; Θα εξοργιστείς και θα του επιβληθείς; Θα το αγνοήσεις; Θα το προσβάλεις; Τι θα πεις σε ένα παιδί που μπροστά στα μάτια σου θα πνίξει ένα σπουργίτι όχι από αγάπη αλλά για πλάκα και θα κλείσει τη μύγα σε ένα ποτήρι να πάθει ασφυξία;

Ποτέ κανείς δεν σώθηκε κουνώντας του επιδεικτικά το δάχτυλο και τοποθετώντας τον στον σωστό για σένα δρόμο. Τι θα πεις σε ένα παιδί που θα σου πει «εμείς αγοράσαμε τον σκύλο μας από το κλουβί ενός pet shop πληρώνοντας πάρα πολλά λεφτά γιατί η μαμά ήθελε καθαρόαιμο;». Θα απαντήσεις πως δεν υπάρχουν καθαρόαιμα και πως οι φίλοι και η αγάπη δεν αγοράζεται; Και αν ανάμεσα στα παιδιά υπάρχει και εκείνο του οποίου ο πατέρας «πουλάει» και τους φίλους και την αγάπη στο μαγαζί του και ο γιος του σου πει «ο δικός μου πατέρας την πουλάει;». Τι θα απαντήσεις;

 


Τι πιο σπουδαίο όμως να παλέψεις για να αφήσεις
έναν κόσμο καλύτερο από αυτόν που βρήκες

Σενάρια επιστημονικής φαντασίας; 19 χρόνια συνεχόμενα ενεργούς δράσης στην τάξη σας διαβεβαιώνω πως όχι. Είναι η καθημερινή πραγματικότητα. Εννέα στα δέκα παιδιά σε μια επαρχία ή σε ένα απομακρυσμένο χωριό θα σου ζωγραφίσουν όλους τους σκύλους δεμένους με αλυσίδα.

Μα αυτό ξέρουν… Εννέα στα δέκα παιδιά σε μια μεγαλούπολη αν τους ρωτήσεις από πού μπορούμε να πάρουμε έναν σκύλο να μας συντροφεύει θα σου απαντήσουν από το pet shop βρίσκοντας φυσιολογικότατο να βλέπουν ένα κουτάβι να ζει μέσα στις ακαθαρσίες του σε ένα κλουβί που το χτυπά ο ήλιος και συχνά δίπλα στο πεθαμένο αδερφάκι του. Μα αυτό ειδικά κάποτε συνήθως έβλεπαν.

Κοιτώ με «δέος» κάθε μέρα τις αντιπαραθέσεις στους φιλοζωικούς κύκλους. Όσες πλέον αντέχω. Και πόσο περήφανη νιώθω που εγώ και οι άνθρωποί μου απέχουμε από αυτές. Βρισιές, χυδαιολογίες, κατάρες, αντιπαλότητες. Εικόνες από φιλόζωους αιματοβαμμένες, σφαγμένα ζώα, ετοιμοθάνατοι σκύλοι και γάτες από φόλα να τρέμουν πριν αφήσουν την τελευταία τους πνοή, σκύλοι με κομμένα κεφάλια, παραμορφωμένα από πυροβολισμούς, γάτες με κομμένα πόδια; Γιατί; Για να τα δει εκείνος που ζει και αναπνέει για να σώζει ζώα και να μην μπορεί να κοιμηθεί τις νύχτες; Για να μαζέψει ακόμη ένα ενώ στην πραγματικότητα δεν μπορεί και να καταντήσει στο τέλος είτε συλλέκτης είτε άστεγος με τα 50 ζώα του γιατί δεν θα έχει να φάει ούτε ο ίδιος ούτε τα ζώα του;

 


Αν δεν σου αρέσει η κόλαση που ζεις, πάρε πινέλα
 και ζωγράφισε τον παράδεισο που θέλεις

Να τα σώσεις όλα δεν μπορείς. Αυτό είναι δυστυχώς το μόνο σίγουρο. Μπορείς να σώσεις έστω μόνο ένα στον κόσμο και να γίνεις όλος ο κόσμος του; Δεν είναι εύκολο! Είναι σαν να μεγαλώνεις ένα παιδί που δεν θα μεγαλώσει ποτέ και θα έχεις για 15 με 20 χρόνια την καθημερινή 24ωρη ευθύνη του.

Τι πιο σπουδαίο όμως να παλέψεις για να αφήσεις έναν κόσμο καλύτερο από αυτόν που βρήκες. Αρκεί όμως μονάχα η διάθεση και η αγάπη; Αν δεν πιάσεις το χέρι από ένα πλάσμα που υποφέρει και να ξέρεις πώς πρέπει να ηρεμείς τις νύχτες τις κραυγές του, δεν έχεις καταφέρει τίποτα…

Αν δεν πιάσεις το χέρι από ένα παιδί που δεν ξέρει να αγαπάει και να του φωτίσεις τον δρόμο, δεν έχεις καταφέρει τίποτα… Σε έναν δρόμο μακρύ, γεμάτο πόνο μα και χαρές και συγκινήσεις. Για να μείνεις στη μνήμη τους ως εκείνος που τους βοήθησε να βαδίσουν σε νέα μονοπάτια για να χτίσουν από την αρχή τη νέα ζωή τους. Δίχως πόνο και ανασφάλεια. Ξέροντας να αγαπά αληθινά! Ένας κόσμος δικαιοσύνης και ισότητας για όλους! Ένας νέος κόσμος!


Η ζωή στους δρόμους της Ελλάδας είναι ΚΟΛΑΣΗ.
Ας την αλλάξουμε

Πόσος χαμένος χρόνος να προσπαθούμε να πείσουμε πως το να αγαπάς και να πονάς αυτά τα πλάσματα δεν σε καθιστά αυτόματα γραφικό, μισάνθρωπο και ψυχικά ελλειμματικό. Πως τελικά δεν αγαπάμε τα ζώα γιατί μας λείπει κάτι, μα γιατί χωρίς να τα αγαπάμε μας λείπουν πολλά κομμάτια του εαυτού μας.

Να τους αφήνεις όλους αυτούς πίσω! Αυτό να κάνεις! Να κοιτάς μπροστά και να χτίζεις όσα γκρέμισες. Μπορείς! Να τα γκρεμίσεις όλα συθέμελα και να τα ξαναφτιάξεις από την αρχή. Όπως εσύ θες!

Τίποτα όμως από όλα όσα κάνουν όλοι οι ακτιβιστές του κόσμου αρκούν αν οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί δεν είναι πάντα εκεί να επιμένουν να μιλούν στα παιδιά, για την υπεύθυνη υιοθεσία ζώου, για τη στείρωση και για την κακοποίηση απέναντι στα ζώα. Γιατί μόνο έτσι δεν θα επιτρέψουμε να συνεχίζεται η βαναυσότητα απέναντι σε ανήμπορες ψυχές. Μπορούμε όλοι μαζί, αν ενωθούμε, να την σταματήσουμε.

 


Εμείς οι λίγοι, έστω οι ονειροπόλοι, που επαναστατήσαμε
σε κάθε άδικο, σε κάθε αδύνατο. Εμείς θα βαδίζουμε μαζί!

Σε έναν αγώνα άνισο με δράκους και κακές μάγισσες μπροστά μας λοιπόν κάθε ζώο που κρατήσαμε στα χέρια μας και αναστήσαμε. Και όλα μηδενίζονται. Αυτοί είναι οι ήρωες μας! Που ζωντανεύουν ευτυχισμένοι στα πιο όμορφα παραμύθια!

Αδέσποτα ζώα που κακοποιήθηκαν, άλλα χάθηκαν άδικα, άλλα σώθηκαν για να εκπροσωπούν σήμερα όλα εκείνα τα άθλια παράνομα εκτροφεία, εκείνους τους βίαιους εκπαιδευτές που φόρεσαν τη μάσκα της θετικής εκπαίδευσης, εκείνον που δεν στείρωσε το σκυλί του και το ζευγαρώνει πετώντας ή πουλώντας παράνομα τα κουτάβια, εκείνον που χρησιμοποίησε βία και αμορφωσιά για να το εκπαιδεύσει, εκείνον που είδε ένα πλάσμα να χαροπαλεύει και δεν σταμάτησε, εκείνον που πέταξε ένα ακόμη διαμάντι στα σκουπίδια.

Εκείνον που έβγαλε χρήματα σε βάρος κάθε ζώου που πονούσε, εκείνον που καταράστηκε, εκείνον που έσωσε ένα ζώο μόνο για την αυτοπροβολή και την ματαιοδοξία του. Εκείνον που δεν μπήκε ποτέ στη θέση του άλλου, δεν συμπόνεσε, δεν βοήθησε, δεν λύγισε στον πόνο ενός πλάσματος που μέσα στην απόγνωσή του, εκλιπαρούσε για βοήθεια.

 


Νιώθουμε, συναισθανόμαστε, μπαίνουμε στη θέση του άλλου,
αγαπάμε, πονάμε, συμπαραστεκόμαστε

Και ούτε άκουσε τα ουρλιαχτά του να στοιχειώνουν τις νύχτες του. Και δεν γονάτισε μαζί του για να το βοηθήσει και πάλι να σταθεί στα πόδια του και να κάνουν μαζί μια νέα αρχή. Σε έναν ανθρωπινότερο κόσμο. Όπου δε θα χωρίζεται σε δίποδη και τετράποδη η αγάπη και η αλληλεγγύη.

Φαντάσου ένα βασίλειο αδέσποτων ζώων! Σε αυτόν προσβλέπω και αυτόν προσπαθώ να φτιάξω. Αν δεν σου αρέσει η κόλαση που ζεις, πάρε πινέλα και ζωγράφισε τον παράδεισο που θέλεις, πάρε μαζί σου εκείνους που θέλεις και μπείτε μέσα.

Για κάθε αδέσποτη κραυγή, για κάθε αδέσποτο εφιάλτη, για κάθε χέρι που βοηθά και είναι ιερότερο από προσευχή. Για κάθε θάνατο που επέλεξαν για σένα άλλοι, για κάθε ελπίδα που σε κάθε δυσκολία θα γεννηθεί. Για κείνους τους φόβους σας που τα καταδικάσατε σε ψυχικό μαρασμό, για κείνα τα χέρια που τα οπλίσατε και πατήσατε τη σκανδάλη, για κείνες τις νύχτες που δεν γνώριζαν τι θα τους ξημερώσει. 

 


Για κάθε βλέμμα που μας διαπέρασε
και δεν το ξεχάσαμε ποτέ

Για κείνα τα βλέμματά σας απέχθειας και αηδίας. Για κείνες τις σκέψεις τους ότι είναι περιττοί, επιζήμιοι και ανεπιθύμητοι. Για τις μέρες που περνούσαν δίχως ασφαλές αύριο. Και τους τρόμους. Και τις αμφιβολίες. Και τους εφιάλτες. Και τους σιωπηλούς λυγμούς. Και τις κρύες νύχτες. Και τις άδειες μέρες. Να ξυπνάς και να κοιτάς αν ζεις ακόμη στην κόλαση. Και να μην μπορείς να βγεις. Να μην έχεις εκείνο το χέρι που θα σε τραβήξει.

Για κείνο το βλέμμα τους που σε διαπερνά και σε κάνει να λες «δεν μου επιτρέπεται τώρα να λυγίσω». Για κάθε κόλαση και κάθε πέρασμα στον παράδεισο. Για κάθε στιγμή που όλοι εμείς δεν κάναμε πίσω και ας νιώθαμε τις δυνάμεις μας να μας εγκαταλείπουν.

Για κάθε επανάσταση που κάναμε και δεν κατάφερε κανείς να καταπνίξει. Για κάθε ολοένα και καλύτερο αύριο που αντικρύζαμε. Για κάθε βλέμμα που μας διαπέρασε και δεν το ξεχάσαμε ποτέ. Και για καθέναν που στάθηκε δίπλα μας να τα περάσουμε όλα μαζί. Και δεν έφυγε. Και δεν λύγισε. Και δεν έκανε πίσω. Με στόχο μπροστά, με οδηγό την αγάπη, με όπλο τη δύναμή μας. Και την απόφαση μας. Με την λογική μας πως είμαστε ακόμη ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Νιώθουμε, συναισθανόμαστε, μπαίνουμε στη θέση του άλλου, αγαπάμε, πονάμε, συμπαραστεκόμαστε.

 


Να κοιτάς μπροστά και να χτίζεις όσα γκρέμισες. Μπορείς! 

Για κάθε Κανέναν που αποκτά όνομα και δεύτερη ζωή. Για την τρέλα μας, για τις ευαισθησίες μας, για το νόημα της ζωής μας. Για την αγάπη που δεν έχει όρια και τέλος. Που δε γνωρίζει χρώμα, φύλο, καταγωγή. Δεν γνωρίζει «δεν μπορώ».

Για κάθε βλέμμα που δεν ζήτησε βοήθεια και δεν τόλμησε να μας αντικρύσει στα μάτια από ντροπή για την κατάντια του.

Στις κρύες αφιλόξενες γωνιές των δρόμων τα πνευμόνια δεν αναπνέουν. Πίσω από τα σιδερένια κάγκελα των άθλιων ελληνικών κυνοκομείων κόβεται η αναπνοή και φωλιάζει μονάχα ο φόβος και γεννιέται μια ζωή δίχως αύριο.

 


Σε έναν ανθρωπινότερο κόσμο όπου δεν θα χωρίζεται
σε δίποδη και τετράποδη η αγάπη και η αλληλεγγύη

Και η ζωή στους δρόμους της Ελλάδας είναι ΚΟΛΑΣΗ. Αυτή είναι η αδέσποτη ζωή. Μη γελιέστε. Ας την αλλάξουμε.

Εμείς οι λίγοι, έστω οι ονειροπόλοι, εμείς που επαναστατήσαμε σε κάθε άδικο, σε κάθε αδύνατο. Εμείς θα βαδίζουμε μαζί! Έλα μαζί μας!

Ήρθε η ώρα να χαρίσουμε με γιορτές και μουσικές σε όλα τα αδικημένα πλάσματα αυτού του πλανήτη το μεγαλύτερο δώρο. ΠΙΣΩ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ.