Γνώρισα τα ζώα κι αγάπησα τους ανθρώπους...

Πολλές φορές όταν ο κόσμος ακούει τι εργασία κάνω μου λένε τι τυχερός που είμαι που εκπαιδεύω ζώα και δεν ασχολούμαι με ανθρώπους. Η αλήθεια είναι ότι όταν ξεκίνησα να εκπαιδεύω σκύλους, έτσι νόμιζα κι εγώ.  

Αισθανόμουνα ότι επιτέλους θα αφήσω πίσω μου ζήλειες, ματαιοδοξίες, κομπασμούς, ανασφάλειες, θυμούς κι όλα αυτά τα ανθρώπινα πάθη… Ότι θα έχω να κάνω ΜΟΝΟ με πλάσματα αθώα και αγαθά, βγάζοντας έξω από το κάδρο τον Άνθρωπο.

Και εν μέρει έτσι είναι. Ένα μεγάλο κομμάτι της εργασίας μου ως εκπαιδευτής έχει να κάνει με την επικοινωνία μαζί τους, την κατανόηση των συναισθημάτων τους, των φόβων τους και κατά συνέπεια της συμπεριφοράς τους.

Γράφει για την ιστοσελίδα «Ιστορίες Αδέσποτων» ο κ. Αλέξανδρος Παράσχης, Επαγγελματίας εκπαιδευτής σκύλων CPDT-KA, Σύμβουλος συμπεριφοράς, Σύμβουλος εκπαίδευσης στην Ελληνική Σχολή Σκύλων Οδηγών Τυφλών «Λάρα» και ιδρυτής του Fit With Your Dog

Όσο όμως περνούσε ο καιρός διαπίστωνα όλο και περισσότερο ότι όλοι αυτοί οι παράγοντες ήταν άρρηκτα συνδεδεμένοι με τους ανθρώπους που τα φρόντιζαν. Συνειδητοποίησα ότι δεν μπορείς να «κόψεις» τον άνθρωπο, να τον βγάλεις από την εξίσωση και να ασχοληθείς μόνο με το ζώο.

Όταν κάτι δεν μου άρεσε στον τρόπο που αντιμετώπιζαν κάποιοι άνθρωποι τον σκύλο τους τους το δήλωνα ξεκάθαρα. Έδειχνα τον εκνευρισμό μου και πολλές φορές διέκοπτα τις εκπαιδεύσεις. Τότε δεν μπορούσα να καταλάβω ότι με αυτό τον τρόπο τελικά δεν βοήθαγα ουσιαστικά τον σκύλο.

Όσο κι αν δούλευα σε επίπεδο εκπαίδευσης τον σκύλο, όσο και αν βελτιωνόμουν σαν εκπαιδευτής, όσες γνώσεις παραπάνω κι αν αποκόμιζα, πολλές φορές δεν μπορούσα να έχω το αποτέλεσμα που ήθελα. Όσο και να βοηθούσα έναν σκύλο να  ξεπεράσει κάποιες φοβίες ή να βελτιώσει κάποιες συμπεριφορές,  μετά από λίγο χρονικό διάστημα ξαναγύριζε στην προηγούμενη κατάσταση. 

Κι αυτό συνέβαινε για πολύ απλά είχα δώσει οδηγίες και εντολές στον άνθρωπο που  φρόντιζε τον σκύλο και είχα επισημάνει τα λάθη που έκανε. Ήταν λοιπόν ο άνθρωπος που χρειαζόταν περισσότερο την καθοδήγησή, την βοήθεια και την κατανόησή μου.

Όταν έστρεψα την προσοχή μου στον ίδιο τον άνθρωπο, τότε άρχισα να έχω και πολύ καλύτερα αποτελέσματα. Όταν άρχισα να καταλαβαίνω τα συναισθήματά τους, τις φοβίες τους, τις ανασφάλειες τους, τον θυμό τους, την κούραση τους και να τους συναισθάνομαι, οι αλλαγές στην συμπεριφορά των σκύλων τους ήταν μόνιμες!

Κατάλαβα ότι ακόμα και οι σκληροί άνθρωποι που φέρονται σκληρά στα ζώα τους αν δεν τους κρίνεις αλλά προσπαθήσεις  να κατανοήσεις γιατί φέρονται έτσι όπως φέρονται (γιατί πάντα υπάρχει κάποιος βαθύτερος λόγος) θα αλλάξουν, θα μαλακώσουν. Κι αυτή η μεταστροφή στην συμπεριφορά τους δεν έχει να κάνει επειδή φοβούνται τι θα πει ο κόσμος ή μην τους μαλώσεις, αλλά επειδή θα έχουν αλλάξει οι ίδιοι μέσα τους.

Αν αλλάξουμε τον τρόπο που σκέφτονται οι άνθρωποι τότε δεν θα είναι ποτέ ξανά οι ίδιοι. Πάντα  υπάρχει κάποιος λόγος που αισθάνονται έτσι και φέρονται κατ΄ αυτόν τον τρόπο. Με την επίκριση και την επίθεση δεν πρόκειται να καταφέρουμε ποτέ τίποτα. Χρειάζεται να αισθανθούν πρωτίστως ασφάλεια, εμπιστοσύνη και σεβασμό για να μπορέσουν να αλλάξουν.

Δεν μπορούμε να κρίνουμε ή να επιτεθούμε στις πεποιθήσεις με τις οποίες μεγάλωσαν. Όχι μόνο γιατί ηθικά δεν είναι σωστό αλλά κυρίως γιατί δεν φέρει κανένα αποτέλεσμα πέρα από άμυνα και αντίδραση. Στο χέρι μας είναι να τους βοηθήσουμε να καταλάβουν και να αντικαταστήσουμε αυτά που ξέρουν και που πιστεύουν προς όφελος των ζώων. Είμαι πεπεισμένος τώρα πια ότι γίνεται. Δεν είναι εύκολο, αλλά γίνεται!

Το σημαντικότερο μάθημα που έμαθα είναι ότι αν θέλω να βοηθήσω τα σκυλιά θα πρέπει να αγαπήσω τους ανθρώπους. Και για να αγαπήσω τους ανθρώπους θα πρέπει να αγαπήσω τον εαυτό μου...