Αυτή είναι η «Αφρική» μου

Κάποιοι φίλοι και γνωστοί, γιατροί, έχουν πάει σε πολύ δύσκολα μέρη της Αφρικής κι άλλων περιοχών του πλανήτη για να προσφέρουν βοήθεια σε ανθρώπους που στερούνται τα στοιχειώδη. Η σκέψη ότι βλέπουν παιδιά να σβήνουν καθημερινά είναι θλιβερή και πάντα θαύμαζα το θάρρος τους να είναι εκεί για να σώσουν ό,τι μπορούν.

Γράφει ο Μανώλης Βορρίσης, κτηνίατρος στην Κτηνιατρική Κλινική Κυκλάδων και ενεργός φιλόζωος στο νησί της Σύρου

Η δικιά μου «Αφρική» είναι η Σύρος και η καθημερινότητα στους δρόμους και στην κλινική. Αυτά που βλέπω «πατημένα», αυτά που ακούω «απελπισμένα», αυτά που πιάνω «διαλυμένα». Αυτά που μου γράφετε, αυτά που μου στέλνετε, αυτά που μου λέτε στους δρόμους που συναντιόμαστε.

Παραθέτω πιο κάτω μερικά περιστατικά με άστεγα γατιά του τελευταίου μήνα. Λίγα από τα πολλά. Αυτά που δε βγάζω στο facebook είτε γιατί δε θέλω είτε γιατί δεν προλαβαίνω. Και τώρα που έχω λίγο χρόνο στο τέλος μιας δύσκολης περιόδου σας τα δείχνω όχι για να τα κλάψετε αλλά για να συνεχίσετε τον όποιο αγώνα σας, όπου κι αν τον δίνετε.

 

 

Ένας γάτος που έσβηνε σε μία γειτονιά στην Ερμούπολη. Με κάλεσε μια νεαρή κοπέλα και πήγα. Απλά τον βοήθησα να τελειώσει η αγωνία του. Καμία υπάρχουσα δομή δε μπορούσε να τον στηρίξει, ούτε ατομική, ούτε συλλογική.

 

 

Πήγαμε μια βόλτα με την ίδια κοπέλα στη γειτονιά για να γίνει μια πρώτη επισκόπηση από εμένα αφού δεν είχα ξαναπάει εκεί. Μπήκαμε σ' ένα άδειο κτήριο και κάποια γατάκια τρύπωναν σε κάτι χαλάσματα από πέτρες μόλις μας έβλεπαν. Μαζέψαμε κι ένα μικρό που ήταν νεκρό για μέρες.

 

 

Ο Μανώλης με κάλεσε και πήγα στη γειτονιά του. Αιμόφυρτη μια όμορφη καλοθρεμμένη τρίχρωμη που ζούσε στους δρόμους ξεψύχαγε μπροστά μας χτυπημένη στο κεφάλι από αυτοκίνητο.

 

 

Η Βιργινία μας κάλεσε για ένα μωρό που δεν ήξερε αν ήταν νεκρό και βρισκόταν στην άκρη πολυσύχναστου δρόμου. Πήγε μία νοσοκόμα και το έφερε νεκρό στην κλινική. Στη γνωστή κούτα. Έτσι προσκομίζονται αρκετά μικρά γατιά ... της κούτας.

Παρόλο τα χιλιάδες γατιά που έχουν περάσει από τα χέρια μου χρόνια τώρα, τις εκατοντάδες φωτογραφίες, τα πολλά βίντεο, τα γραψίματα και τα ποσταρίσματα, πάντα έρχεται κάποιο περιστατικό να με ταρακουνήσει και να μου θυμίσει την απελπισία των «αναλώσιμων γατιών». 

Ένα τέτοιο περιστατικό είναι η μικρή των φωτογραφιών που βλέπετε παρακάτω. Για εβδομάδες στους δρόμους, τυφλή, στεγνή και μόνη, μόνη, μόνη, μόνη. Ανάμεσα σε χιλιάδες πόδια και ρόδες. Μόλις 5-6 εβδομάδων. Είναι αυτά που όταν βάζεις το χέρι στο κλουβί ή την κούτα και τα βγάζεις και τα κοιτάς ξαφνιάζεσαι και σκέφτεσαι απότομα «αμάν» ή «όχι ρε π@#$ μου» κι άλλα τέτοια.

 

 

Η μικρή, η Άφρικα, όπως την ονόμασα τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, βρήκε την απο-μηχανής θεά της. Βρήκε τη Βάσω Γ. Μια απίστευτη ψυχή που δε ζήτησε από κανέναν τίποτα μόνο να γίνει ό,τι μπορούσαμε γι' αυτό το «διαλυμένο», στεγνό και κοκκαλιασμένο που βρέθηκε στο διάβα της. Όλα θα είχαν τελειώσει εύκολα και χωρίς πολλές - πολλές τύψεις αν μου έλεγε κάνε του μια ένεση να ησυχάσει.

Ούτε καν το σκέφτηκε και περιμέναμε υπομονετικά μέρες να δυναμώσει για να αντέξει το χειρουργείο. Δυνάμωσε τόσο πολύ που άρχισε μάλιστα να παίζει. Ένα πρωί μετά από μέρες το χειρούργησε ο Γιώργος και σύντομα θα είναι στο σπίτι της Βάσως μαζί με άλλα πέντε σκυλιά και μια γάτα όλα βγαλμένα από δρόμους και καταφύγια.

 

 

Η Βάσω φτιάχνει έναν παράδεισο, αφού παράδεισος χωρίς ζώα δεν υπάρχει. Ο παράδεισος της έχει ποτάμια αγάπης που ξεπλένουν τα θλιμμένα και τσιμπλιασμένα προσωπάκια. Ο παράδεισος παίρνει ρυθμό από την καρδιά της Βάσως που όταν θα την βλέπω και χαιρετώ από εδώ και στο εξής θα συγκινούμε κι ας μην μου φαίνεται.

Θα της χαρίζω τα μεγαλύτερα χαμόγελα μου γιατί είναι υπέροχη. Η Αφρική μου είναι η πιο όμορφη «ήπειρος» γιατί εκεί μένει η υπέροχη Βάσω και φωτίζει το σκοτάδι της. Η Άφρικα επιστρέφει στην όμορφη Αφρική. Θα πεθάνει από γεράματα.

 

 

Η επαγγελματική δραστηριοποίηση στην Κτηνιατρική, όταν στην «Αφρική» σου υπάρχουν γύρω σου τόσα που σβήνουν κάθε χρόνο, είναι κάτι όχι εύκολα διαχειρίσιμο εφόσον δεν είσαι αδιάφορος, γιατί αν είσαι πάω πάσο. Όχι εύκολα διαχειρίσιμο τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο ανθρώπων που ζητούν (το βρήκα γιατρέ, «πάρτο και φάτο») χωρίς να γνωρίζουν ή κάνουν πως δεν γνωρίζουν και σε αναγκάζουν να τους κλείσεις την πόρτα.

Αν όμως δεν είσαι αδιάφορος τότε ψάχνεις λύσεις και οι λύσεις όπως και οι παράδεισοι χτίζονται. Όταν μάλιστα οι άνθρωποι, οι συμπολίτες συμμετέχουν, τότε τα εξ ορισμού δύσκολα πράγματα γίνονται ευκολότερα. Κι έτσι έρχεται η αλλαγή. Αργά - αργά για να φτάσουμε γρήγορα.

 

 

Φωτογραφίες: Μανώλης Βορίσσης