Η Αντουανέτα είναι μια ηρωίδα σκυλίτσα που δίνει μαθήματα ζωής παρά τη βαριά αναπηρία της

Για την Αντουανέτα της με τα ακρωτηριασμένα πίσω της πόδια μιλά με λόγια καρδιάς στις “Ιστορίες Αδέσποτων” η κηδεμόνας της Ευαγγελία Σκλαβούνου, η οποία συνειδητά εδώ και χρόνια υιοθετεί ζώα με βαριές αναπηρίες που τα περισσότερα προορίζονταν για ευθανασία δίνοντας τους ίσως τη μοναδική ευκαιρία να ζήσουν με αγάπη και πολλή φροντίδα στο σπίτι της στα Χανιά Κρήτης.

Όταν η Αντουανέτα ήταν κουτάβι έπεσε θύμα τροχαίου στα Γιαννιτσά και για πολλές μέρες παρέμενε αβοήθητη και ανήμπορη να σφαδάζει από τους πόνους στην άκρη του δρόμου. Η εγκληματική αδιαφορία των ανθρώπων είχε ως αποτέλεσμα όταν μεταφέρθηκε τελικά σε κτηνιατρείο να της ακρωτηριάσουν τα δύο πίσω της πόδια από το ύψος της λεκάνης. Η Αντουανέτα δε δέχτηκε ποτέ το αναπηρικό αμαξίδιο. Η ωραία της παρέας, όπως την αποκαλεί η Ευαγγελία Σκλαβούνου, περπατά μόνη της στα δύο μπροστινά της πόδια και κάνει τις βόλτες της μέσα σε ειδική τσάντα.

Γράφει για τις “Ιστορίες Αδέσποτων” η κα Ευαγγελία Σκλαβούνου, Διδάκτωρ Γενετικής  

Η Αντουανέτα είναι πάνω από 8 ετών αλλά δεν γνωρίζουμε πόσο ακριβώς. Όταν ήταν κουτάβι χτυπήθηκε από αυτοκίνητο και έμεινε στην άκρη του πεζοδρομίου πολλές μέρες μέχρι να ενδιαφερθεί κάποιος να την πάει στον κτηνίατρο. Ως αποτέλεσμα τα χτυπημένα από το τροχαίο πόδια της είχαν σαπίσει και έπρεπε να ακρωτηριαστούν από τη λεκάνη. Έχει ζήσει τα περισσότερα χρόνια της ζωής της σ’ ένα κλουβί στο καταφύγιο Γιαννιτσών απ’ όπου και κατάγεται.

 

 

Το 2011 την υιοθέτησε η Τζούλια Φιλίππου, εκπαιδεύτρια σκύλων και τη μετέφερε στο κτήμα της στην Αθήνα. Ένα χρόνο μετά η γυναίκα σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και ο αδελφός της έβγαλε ανακοίνωση ότι θα έκανε ευθανασία σ' όλα τα σκυλιά τα οποία η ίδια είχε αναλάβει αν δεν έβρισκαν οικογένειες μέσα σ’ ένα μήνα.

Η φίλη της Τζούλιας, Αγγελική Γραμμένου έκανε υπεράνθρωπη προσπάθεια να βρεθούν σπίτια στα σκυλιά. Βλέποντας πολλές δημοσιεύσεις που είχαν αναρτηθεί τότε στο facebook αποφάσισα να υιοθετήσω την Αντουανέτα, που τότε λεγόταν Πριγκιπέσσα, μαζί με μια άλλη τρίποδη σκυλίτσα που είχε η εκπαιδεύτρια, την Berry. Η πιθανότητα να έβρισκαν αλλού σπίτι αυτά τα σκυλιά μέσα σ’ ένα μήνα ήταν μηδαμινή.

 

 

Από τον Ιανουάριο του 2012 έως σήμερα η Αντουανέτα ζει μια ήρεμη και γαλήνια ζωή μαζί μ’ εμένα κι άλλα 6 σκυλάκια με ειδικές ανάγκες στα Χανιά Κρήτης. Είναι εξαιρετικό σκυλί, πολύ καλού χαρακτήρα. Δεν δέχτηκε ποτέ το αναπηρικό αμαξίδιο, αλλά περπατάει μόνη της στα μπροστινά πόδια κι επίσης πάει βόλτα μέσα σε ειδική τσάντα.

Στην Αντουανέτα αρέσει να κάνει ηλιοθεραπεία, να μασουλάει τα παιχνίδια της και πριν βάλουμε ειδικό κάδο που ασφαλίζει στην κουζίνα μετέφερε τα πλαστικά και αλουμίνια δοχεία στο κρεβάτι της. Κάθε βράδυ γύρω στις 8 έρχεται και ξαπλώνει στα πόδια μου για το καθημερινό ολόσωμο μασάζ που κάνουμε για να ξεκουράζεται το σώμα της από το βάρος που καβαλάει κάθε μέρα. Της αρέσει επίσης ιδιαιτέρα να βουρτσίζουμε τη γούνα της. Παίρνει ειδικά συμπληρώματα διατροφής με χονδροϊτίνη και υαλουρονικό οξύ για να συντηρούνται όσο το δυνατόν καλυτέρα οι αρθρώσεις της και μια φορά στο τόσο κάνει και βελονισμό.

 

 

Για μένα η Αντουανέτα είναι ό,τι και τ' άλλα μου σκυλιά. Ένα από τα παιδιά μου. Είναι μια σκυλίτσα ηρωίδα που δίνει μαθήματα επιμονής και υπομονής. Δεν το βάζει κάτω παρά τη βαριά αναπηρία της.

Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ μια μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση σε ό,τι αφορά την υιοθεσία ζώων με αναπηρία. Ωστόσο δεν μπορώ να γνωρίζω αν αυτό είναι μια τάση της εποχής ή όντως βασίζεται σε συνειδητή απόφαση. Ο χρόνος θα δείξει. Αυτό το λέω επειδή είχαμε περιστατικά όπου κάποιοι άνθρωποι ανέλαβαν ένα ανάπηρο ζωάκι όντας υπό συναισθηματικό αυτοψυχαναγκασμό λόγω επικείμενης ευθανασίας. Σύντομα όμως διαπίστωσαν ότι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στη φροντίδα του μακροπρόθεσμα.

 

 

Η απόφαση υιοθεσίας ενός οποιουδήποτε σκυλιού και πόσο μάλλον ενός τέτοιου ζώου θα πρέπει να λαμβάνεται ύστερα από πολύ ώριμη σκέψη και τη συνειδητοποίηση ότι η καθημερινότητα μας θα αλλάξει. Η ζωή μας θα πρέπει να προσαρμοστεί στις ανάγκες του σκύλου και ΟΧΙ το αντίθετο.

Η φροντίδα ενός ζώου με ειδικές ανάγκες απαιτεί αυταπάρνηση σε κάποιο βαθμό. Είναι πολύ απαιτητική και χρονοβόρα διαδικασία και προϋποθέτει ένα πειθαρχημένο πρόγραμμα σε καθημερινή βάση. Αρκετές φορές συμπεριλαμβάνει και ένα κόστος μεγαλύτερο απ' αυτό που αναλογεί σ’ ένα υγιές ζώο καθώς αυτά τα σκυλιά πολλές φορές χρειάζονται περισσότερες επισκέψεις στον κτηνίατρο, αναλώσιμα είδη υγιεινής όπως πάνες και επιδέσμους, ειδικά συμπληρώματα διατροφής για τη συντήρηση του σκελετικού τους συστήματος κ.τλ.

 

 

Καλό είναι λοιπόν να μην πειραματιζόμαστε με τα ζώα και πολύ περισσότερο με ένα τέτοιο περιστατικό του οποίου η εγκατάλειψη αργότερα έχει πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο στην ήδη εύθραυστη ψυχολογία του. Αυτό είναι ένα φαινόμενο που εγώ προσωπικά το έχω αντιμετωπίσει ήδη δύο φορές.

Τα δύο από τα επτά σκυλιά μου προέρχονται από πρώην φιλοξενία - υιοθεσία στην οποία όμως οι κηδεμόνες δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν μακροπρόθεσμα.

 

 

Από κει και πέρα η ικανοποίηση από όλη αυτή την προσπάθεια είναι υπέρμετρη. Βλέπεις κάθε μέρα ζώα που γλίτωσαν την ευθανασία, να ζουν ευτυχισμένα, να παίζουν, να χαίρονται όπως όλα τ’ άλλα σκυλιά και να σου εκφράζουν με τον τρόπο τους ευγνωμοσύνη για την προσπάθεια σου να τους διευκολύνεις τη ζωή. Είναι ένα συναίσθημα που δεν περιγράφεται.