Το τελευταίο αντίο σ’ έναν δικό μου αδέσποτο φίλο που λάτρευε να κοιτάει τη θάλασσα

Σήμερα 2 Ιουλίου 2016 ταξίδεψε στη γειτονιά των Αγγέλων ο Ποιντερούλης μας. Ο αγαπημένος μας παππούς που έζησε αδέσποτος πάνω από 15 χρόνια στο Μονολίθι Πρέβεζας. Έφυγες φίλε μου. Σε δηλητηρίασαν, σε πυροβόλησαν, αρρώστησες βαριά αλλά πάντα τα κατάφερνες και ξεγελούσες το θάνατο.

Γράφει για τις «Ιστορίες Αδέσποτων» η Δώρα Τσάτση

Είδες πολλούς τετράποδους φίλους σου να χάνονται τόσα χρόνια. Κάποιος σε πήρε στο σπίτι του το χειμώνα κι εσύ το έσκασες. Ήθελες να γυρίσεις στο δικό σου «σπίτι», δίπλα στη θάλασσα.

 

 

Σε ψάχναμε δυο μέρες. Πόσο χάρηκες όταν σε βρήκα. Γεράκος πια σε πήραμε κοντά μας να ζήσεις ασφαλής αφού νίκησες και τη διροφιλάρια. Δεν ταλαιπωρήθηκες όταν έφθασε το τέλος της ζωής σου.  Δυο μέρες χρειάστηκαν κι ύστερα έφυγες ή μάλλον το 'σκασες σαν αερικό.

 

 

Τα νεφρά σου σε πρόδωσαν. Μέχρι χθες κουνούσες την ουρά σου όπως έκανες πάντα μόλις άκουγες να έρχονται η Φωτεινή, η Ειρήνη και η Μάρθα. Δεν ήθελα να φύγεις μέσα σ΄ένα κλουβί κτηνιατρείου αλλά δε μπορούσαμε να σ’ αφήσουμε χωρίς να το παλέψουμε αν και βλέπαμε το τέλος να έρχεται.

Αντίο φιλαράκο. Να γελάς. Όλοι μας θα σε θυμόμαστε. Σε πήγαμε στο «σπίτι» σου. Να κοιτάς τη θάλασσα.